میکروبیولوژیست برزیلی-بریتانیایی ژائو پدرو د ماگالهیس، استاد دانشگاه برمنگام، فرضیهای جدید را با نام فرضیه تنگنای طول عمر مطرح کرده است. بر اساس این نظریه، تسلط دایناسورها بر اکوسیستمهای زمینی برای بیش از صد میلیون سال، مسیر تکامل پستانداران اولیه را به شدت تغییر داده و آنها را به سمت استراتژی تولیدمثل سریع و عمر کوتاه سوق داده است.
د ماگالهیس در مقالهای منتشرشده در مجله بیوایسیز توضیح میدهد که پستانداران اولیه برای بقا در دنیایی پر از شکارچیان دایناسوری، ناچار بودند اولویت را به تولیدمثل سریع بدهند نه طول عمر. این فشار تکاملی طولانیمدت منجر به از دست رفتن یا غیرفعال شدن ژنها و مسیرهای بیولوژیکی مرتبط با عمر طولانی و مکانیزمهای ترمیم سلولی شد.
تحقیقات نشان میدهد که انسانها، فیلها و نهنگها اگرچه پتانسیل ژنتیکی عمر طولانیتری نسبت به سایر پستانداران دارند، اما همچنان تحت تأثیر محدودیتهای ژنتیکی ناشی از عصر مزوزوئیک زندگی میکنند. د ماگالهیس با مقایسه پستانداران با خزندگان و حیوانات دیگر که روال پیری کندتری دارند، استدلال میکند که ژنهای مرتبط با طول عمر در دوران دایناسورها از بین رفته یا غیرفعال شدهاند.
از دلایل مولکولی ذکرشده در این تحقیق، از دست رفتن آنزیمهای ترمیمکننده آسیبهای ناشی از اشعه فرابنفش در پوست و عدم توانایی دندانهای پستانداران برای رشد مجدد در طول عمر (برخلاف خزندگان) است. د ماگالهیس معتقد است این قابلیتهای ترمیمی برای پستانداران اولیه که در پایینترین سطح زنجیره غذایی قرار داشتند، غیرضروری تلقی شدهاند.
این فرضیه میتواند توضیح دهد که چرا نرخ سرطان در پستانداران به دلیل فرآیند پیری سریعتر نسبت به سایر گونهها بیشتر است. د ماگالهیس تأکید میکند که این نتایج همچنان در سطح فرضیه قرار دارند، اما قدرت توضیحی قابلتوجهی برای درک تفاوتهای بنیادین در بیولوژی پیری میان پستانداران و سایر دارند.





