جواد عزتی، بازیگری که بیش از دو دهه در سینمای ایران در نقشهای دوم و مکمل حضور داشته، سرانجام در جشنواره امسال فیلم فجر توانست با بازی در فیلم زخمکاری کارگردانی بهرام توکلی، سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول مرد را به دست آورد. این پیروزی پایان یک تراژدی طولانی برای بازیگری بود که همواره در سایهی ستارههای بزرگ مانده بود.
مسیر پر از چالش از هزارپا تا شنا پروانه
عزتی در فیلمهای پرمخاطب چون هزارپا و شنا پروانه نشان داد که طیف وسیعی از بازی را در اختیار دارد. در هزارپا با حضور کمدی و سیجی، و در شنا پروانه با نقش پدری که در گردابی از غم و غضب دچار میشود، مخاطب را به چالش کشید. با این حال، نام او در تیتراژها و پوسترها همیشه در ردیف بازیگران فرعی باقی میماند.
نقش دوم بودن؛ برچسبی چسبنده
از سریالهای قرارگاه مسکونی و چاردیواری تا فیلمهایی چون طلا و مس و ماجرای نیمروز، عزتی همیشه بازیگری بود که در کنار دیگران میبازی، نه آنکه خود داستان باشد. برخلاف همنسلان چون شهاب حسینی در آفریقا، صابر ابر در همه چیز برای فروش، هادی حجازیفر در آتابای یا پژمان جمشیدی در جهان با من برقص، او فرصت تکامل به قهرمان مطلق را نیافت.
تلاشهای ناکام برای شکستن قفس
فیلمهایی چون دوزیست، فرشتگان با هم میآیند، اکسیدان و چهارانگشت، آینهبغل و لاتاری تلاش کردند او را به نقش اول برسانند، اما هیچکدام نتوانستند مرز نقشدومی را بشکنند. عزتی در این آثار یا در حاشیه مانده، یا در جمع بازیگران گم میشد.
لحظهی برونرفت از سایه در زخمکاری
اقتباس دو لایهای از شکسپیر به کارگردانی بهرام توکلی، با نام زخمکاری، صحنه را برای عزتی باز کرد. در این اثر، او نه تنها نقش اول را ایفا کرد، بلکه با بازی خونین، بیپروا و تماموجود،هی بیستساله را از تن بیرون کرد. مراسمی که در طول هفتههای جشنواره، تکهتکه جامهی نقشدومی را از تن او درید و ردای قهرمان را بر دوش نهاد.
غیبت در فصل دوم و بازگشت قدرتمند
غیبت عزتی در فصل دوم سریال محبوب شبکه خانگی، نشان داد که او بیش از هر چیز، قربانی صحنه و داستان است، نه بازیگری که برای اشتراک و ریتینگ میلرد. بازگشت او به سینما با زخمکاری و کسب سیمرغ، نه تنها تبریک برای یک بازیگر، بلکه عدالتی دیرینه برای مخاطبان بود که دو دهه منتظر برآوردن استعداد او ماندهاند.





