دارچین حاوی مقدار قابل توجهی از ترکیبات با قدرت آنتیاکسیدانی بالا است و به همین دلیل با رادیکالهای آزاد که عامل پیری سلولها میباشند، مقابله میکند.
این ادویه فعالیت مغز را افزایش داده و سختیهای عصبی را از بین میبرد. ترکیباتی در دارچین شناسایی شدهاند که از بروز زوال عقل و بهویزه بیماری آلزایمر پیشگیری میکنند.
این ترکیبات شامل سینامالدهید، اپیکاتشینها و سیپیپیتی میباشند. عصاره دارچین به طور موثر مانع انباشتگی آمیلوئید بتا و پروتئین تائو که از مشخصههای بیماری آلزایمر هستند، میشود. بدین ترتیب دارچین از تشکیل سمیت در سلولیهای سیستم عصبی در مدلهای بالینی و حیوانات آزمایشگاهی جلوگیری میکند.
دارچین دارای اثرات محافظتکننده سیستم عصبی است که باعث پیشگیری و کنترل استرس اکسیداتیو و پروتئینهای التهابی میشود. ماده موثر سینامالدهید به نظر میرسد ترکیبی موثر و ایمن برای درمان و پیشگیری از آغاز یا پیشرفت آلزایمر باشد.
در تحقیقی که توسط محققان دانشگاه راش آمریکا با همکاری مرکز پزشکی امور بازنشستگان جیمز براون در شیکاگو ارائه شده، بهبود در کارکرد مغز موشهای آزمایشگاهی و بهتر شدن فرآیند یادگیری در آنها پس از بهرهگیری از درمانهای مبتنی بر دارچین به خوبی آشکار است.
این دانشمندان اثر درمانی فوق را مرتبط با وجود ترکیب شیمیایی بنزوات سدیم در دارچین میدانند. این ترکیب زمانی آزاد میشود که دارچین درون بدن هضم شود. دکتر پاهان میگوید ما در مورد اینکه چرا و چگونه تغییراتی در مغز افرادی رخ میدهد که توانایی چشمگیری در یادگیری ندارند، تا این مدت چیز زیادی نمیدانستیم.
به طور کلی در مغز افرادی که در امر یادگیری ضعف دارند، سطح پروتئین هیپوکامپوس بالا و در مقابل مقدار CREB در سطح پایینی قرار دارد، اما مشخص شده که پس از یک ماه درمان مبتنی بر دارچین این حالت به طور چشمگیری روند معکوس را نشان میدهد.
همچنین این ادویه در پشتیبانی از کاهش روند پیشرفت بیماری پارکینسون نیز موثر است. در مطالعهای که بر روی موشهای مبتلا به پارکینسون انجام شد، مصرف دارچین به محافظت از نورونها کمک کرده و باعث بهبود کارکرد حرکتی گردیده است.
قطعا پیشنهاد میشود دارچین از نوع سریلانکایی و نه چینی مصرف شود، زیرا نوع سریلانکایی حاوی ترکیبات سمی کومارینی به مقدار کمتری است. این ترکیبات بر کارکرد کبد تأثیر منفی میگذارند.





