محققان دانشگاه علوم توکیو در یک مطالعه مهم، مکانیسم جدیدی را کشف کردهاند که از طریق آن هورمون اکسیتوسین بر حافظه در مدلهای حیوانی تأثیر میگذارد، یافتی که میتواند پیامدهای عمیقی برای درمان اختلالات شناختی انسان از جمله زوال عقل داشته باشد.
دانشمندان با بررسی مسیرهای عصبی و مکانیسمهای سیگنالدهی فعالشده توسط اکسیتوسین، درک عمیقتری از اثرات این هورمون بر مغز و پتانسیل درمانی آن به دست آوردهاند. پیش از این با استفاده از مدلهای موش مبتلا به بیماری آلزایمر، احتمال داده شده بود که اکسیتوسین میتواند یک گزینه درمانی تازه برای زوال عقل باشد.
آکیوشی سایتو، استاد دانشگاه علوم توکیو، بیان کرد در این مطالعه، پژوهشگران نقش اکسیتوسین درونزا را در کارکرد شناختی موشها بررسی کردند. این کار با بهرهگیری از راهحلهای فارماکوژنتیک برای فعالسازی نورونهای اکسیتوسین در نواحی خاص مغز انجام شد و سپس کارکرد شناختی موشها با استفاده از مأموریت تشخیص (NORT) مورد ارزیابی قرار گرفت.
رویکرد این پژوهش شامل فعالسازی نورونهای اکسیتوسین در هسته هیپوتالاموس پاراواتریکولار (PVN) مغز و مشاهده تأثیر آن بر کارکرد شناختی بود. محققان دریافتند که فعالسازی این نورونها تأثیر عمیقی بر حافظه تشخیصی بلندمدت اشیا دارد، اگرچه حافظه فضایی کوتاهمدت را تغییر نداد.
یکی از مهمترین یافتهها، شناسایی نواحی سوپرامامیلر به عنوان یک ناحیه حیاتی بود که در آن اکسیتوسین فرآیندهای حافظه را تسهیل میکند. فعالسازی نورونهای اکسیتوسین در هیپوتالاموس پاراواتریکولار منجر به افزایش فعالیت در و بخشی از هیپوکامپ شد که به نقش خود در شکلگیری خاطرات معروف است.
این مشخص میکند که اثرات اکسیتوسین بر حافظه از طریق مسیرهای عصبی خاصی که هیپوتالاموس پاراواتریکولار و را به هم مرتبط میکنند، توسط میشود. این مطالعه در نشان دادن نقش اکسیتوسین در حافظه تشخیص اشیا پیشگام بوده و عملکردهای شناختی گستردهتر این هورمون را نمایان میسازد.
سایتو تأکید کرد به طور گسترده پذیرفته شده که زوال عقل در شرایطی که افراد تنهایی یا مشارکت اجتماعی محدودی را تجربه میکنند، با شدت بیشتری پیشرفت میکند. با این حال، زیربنای علمی این پدیده تا حد زیادی مبهم مانده است. تحقیقات ما برای روشن کردن نقش حیاتی یک محیط محرک که اکسیتوسین را در مغز فعال میکند و به طور بالقوه پیشرفت زوال عقل را کاهش میدهد، انجام شده است.
این تحقیق گامی مهم در درک ما از نقش اکسیتوسین در مغز است و افقهای جدیدی را برای گسترش درمانهایی با هدف تقویت کارکرد شناختی و کند کردن پیشرفت بیماریهایی همانند آلزایمر فراهم میکند.





