یک مطالعه بزرگ‌مقیاس در تایوان نشان داد که طب سوزنی می‌تواند خطر سکته مغزی ایسکمیک را در بیماران مبتلا به آرتریت روماتوئید به می‌زان قابل‌توجه‌ی کاهش دهد. محققان با استفاده از پایگاه داده ملی بیماران، پرونده‌های ۴۷ هزار و ۸۰۹ بزرگسالی را که بین سال‌های ۱۹۹۷ تا ۲۰۱۰ تازه با روماتیسم مفصلی تشخیص داده شده بودند، بررسی کردند.
آرتریت روماتوئید یک بیماری روماتیسمی شایع است که با الت‌هاب مزمن مفاصل، سفتی صبحگاه‌ی و درد همراه است. از عوارض طولانی‌مدت این بیماری می‌توان به فرسایش استخوان، تغییر شکل مفصل و از دست رفتن توانایی‌های عملکردی اشاره کرد. الت‌هاب سیستمیک در این بیماران می‌تواند به پریکاردیت، می‌وکاردیت، پلورزی، فیبروز ریه، پوکی استخوان و بیماری‌های قلبی عروقی منجر شود.
بیماری‌های قلبی عروقی، به‌ویژه سکته مغزی، عامل مهم مرگ در بیماران روماتیسم مفصلی هستند و شیوع سکته در این گروه از بیماران بالا‌تر از جمعیت عمومی است. محققان می‌خواستند بدانند آیا طب سوزنی که به‌طور گسترده در تایوان، آلمان و چین برای کنترل درد و الت‌هاب به کار می‌رود، می‌تواند خطر سکته ایسکمیک را نیز کاهش دهد یا خیر.
در تحلیل نهایی، ۲۳ هزار و ۲۲۶ بیمار با اطلاعات کامل مورد مطالعه قرار گرفتند که از این تعداد ۱۲ هزار و ۲۶۶ نفر پس از تشخیص تا پایان دسامبر ۲۰۱۰ تحت درمان طب سوزنی بوده‌اند. این بیماران با ۱۱ هزار و ۶۱۳ بیمار کنترل از نظر سن، جنس، بیماری‌های همزمان (دیابت، فشار خون بالا، چربی خون بالا، نارسایی قلب، اضطراب، افسردگی، چاقی، فیبریلاسیون دهلیزی، اعتیاد الکل و سیگار)، مصرف دارو‌های ضد‌الت‌هابی استروئیدی، استاتین‌ها و دارو‌های تعدیل‌کننده بیماری و سال تشخیص، تطبیق داده شدند.
زنان و افراد ۴۰ تا ۵۹ ساله در هر دو گروه غالب بودند. ۸۷ درصد بیماران گروه طب سوزنی با روش دستی، ۳ درصد با روش الک‌تریکی و ۱۰ درصد با ترکیب هر دو روش درمان شده بودند. به‌طور می‌انگین ۱۰۶۵ روز بین تشخیص بیماری و اولین جلسه طب سوزنی سپری شده بود و تعداد کل جلسات درمان به‌طور می‌انگین نزدیک به ۱۰ جلسه بود.
در طول دوره پیگیری تا پایان سال ۲۰۱۱، ۹۴۶ مورد سکته مغزی ایسکمیک ثبت شد. نتایج نشان داد که خطر سکته در گروه طب سوزنی به‌طور معناداری کمتر از گروه کنترل بوده است ۳۴۱ مورد در برابر ۶۰۵ مورد، که معادل ۴۳ درصد کاهش خطر است. این تفاوت مستقل از سن، جنسیت، مصرف دارو و بیماری‌های همزمان بود.
محققان تأکید کردند که این مطالعه مشاهداتی است و نمی‌توان از آن نتیجه‌گیری علی و معلولی قطعی کرد. آن‌ها تنها می‌توانستند شدت بیماری را بر اساس دارو‌های مصرفی تخمین بزنند و اطلاعاتی درباره قد، وزن، آزمایش‌های آزمایشگاه‌ی و سطح فعالیت بدنی در اختیار نداشتند.
مکانیسم‌های پیشن‌هادی برای این اثر محافظت‌کننده شامل کاهش پروتئین‌های پیش‌الت‌هابی، کنترل فشار خون و دیس‌لیپیدمی (اختلال چربی خون)، و افزایش فعالیت بدنی ناشی از تسکین سفتی و درد مفاصل صبحگاه‌ی می‌باشد. یافته‌های این تحقیق در مجله بی‌ام‌جی اوپن (BMJ ) منتشر شده است.
