به گزارش پایگاه خبری ساینستک دیلی، محققان برزیلی در دانشگاه کامپیناس (UNICAMP) با بهکارگیری مدل ارگانیسمی کرم گرد، مسیر مولکولی نوینی را آشکار کردهاند که پتانسیل کنترل فرایند پیرشدن را در خود دارد. این تیم علمی به بررسی نحوه تبادل مولکولهای آرانای بین بافتهای گوناگون پرداخته و نشان داده که هرگونه اختلال در این شبکه ارتباطی میتواند به طور مستقیم بر طول عمر ارگانیسم تأثیر منفی بگذارد. نتایج این پژوهش پیشگام اخیرا در نشریه معتبر ژن به چاپ رسیده و افقهای تازهای برای درک عمیقتر بیولوژی پیرشدن و بیماریهای ناشی از آن گشوده است.
مارسلو موری، استاد موسسه زیستشناسی دانشگاه کامپیناس و از مجریان اصلی این طرح، توضیح میدهد که یافتههای پیشین همچنین گویای توانایی برخی آرانایها در عبوری از مرزهای سلولی و برقراری نوعی سیگنالدهی بینبافتی بودهاند؛ مکانیزمی که در ها و متابولیتها نیز مشاهدۀ میشود. این مسیر انتقال سیگنال میان ارگانها یا سلولهای همجوار، بخش مهمی از فیزیوپاتولوژی تعداد زیادی از بیماریها و عملکرد طبیعی بدن محسوب میشود. موری بر این نکته تأکید دارد که آنچه تا پیش از این ناشناخته مانده بود و اکنون با مستندات قوی ثابت شده، نقش تحولات در الگوی این گفتوگوی مولکولی بر روند پیرشدن است.
بر اساس تحلیلهای حاضر، تنظیم دقیق و هموار این مکانیزم ارتباطی، پیشنیاز دستیابی به طول عمری بهینه برای ارگانیسم است. محققان دریافتند که اگر ظرفیت هر بافتی برای جذب انواع خاصی از آرانای از محیط خارج سلولی افزایش یابد، این تغییر در نهایت بر طول عمر تأثیر میگذارد. چنین مشاهدهای نشان میدهد که تعادل جذب و انتشار آرانایها در میان بافتها، طبیعیای برای کنترل سرعت پیرشدن عمل میکند و میتواند هدف ت آینده محسوب گردد.
ریشههای این تحقیق به کشف مداخلۀ آرانای (RNA ) توسط اندرو فایر و کرگ ملو، برندۀ جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی در سال ۲۰۰۶، بازمیگردد. آن پیشرفت تاریخی بستر یادگیری نحوه نظارت بر ژنها را فراهم آورد و اکنون گروه موری با توسعه آن ایده، لایهی تازهای از پیچیدگی را در کنترل طول عمر آشکار کرده است. این پیشرفت نشان میدهد که پایههای مولکولی پیرشدن بسیار فراتر از مسیریهای کلاسیک متابولیک و هورمونی است و در لایهی اطلاعاتی انتقال سیگنالهای آرانای گره خورده است.
از منظر بالینی، درک این مکانیزم میتواند راهبردهای نوینی برای مقابله با بیماریهای سنتی مانند اعصابپریشی، دیابت نوع دوم و سختیهای عروقی فراهم آورد. توانایی ماژولاسیون جذب آرانایهای خاص در بافتهای هدف، امکان طراحی درمانیهای دقیق را میدهد که نه تنها عمر را افزایش دهند، بلکه سالهای سالمعمر را نیز گسترش دهند. این رویکرد، پزشکی دقیق را از سطح ژندرمانی به سطح شبکهی ارتباطی میانبافتی ارتقا میبخشد.
نگاه به آینده حاکی از آن است که ولوژیهای توالیدهی تکسلولی و ویرایش ژنومی CRISPR، به زودی امکان رصد پویای این جریانهای آرانای را در مدلهای ثدیی و در نهایت انسان فراهم خواهند کرد. ادغام دادههای متعدد OMICS با هوش مصنوعی، الگوهای پیشبین ریسک پیرشدن پیشوقت را خواهد کرد و دروازهای به سمت سالمعمر مبتنی بر شواهد باز میگشاید.





