تیم ملی فوتبال ایران در سال ۱۴۰۳ با دو پیروزی بر ترکمنستان، مرحله اول مقدماتی جام جهانی را پشت سر گذاشت، اما نکته بارز‌تر از برد‌ها، عدم تحقق وعده‌های جوانگرایی بود. کادرفنی تیم ملی پس از ناکامی در جام ملت‌های آسیا بار‌ها در مصاحبه‌ها از تزریق خون تازه به رگ‌های تیم سخن گفته بودند، اما در عمل ترکیب تیم باز هم بر پایه بازیکنان همیشگی استوار ماند.
در برابر حریفی در سطح پایین‌تر چون ترکمنستان، زوج مدافع بالای ۳۲ ساله کنعانی‌زادگان و شجاع به می‌دان رفت. در خط حمله همچنان سردار آزمون، جهانبخش و طارمی ستون‌های اصلی بودند و در دو سو دفاع، می‌لاد محمدی و رامین رضاییان به عنوان مهره‌های کلیدی حضور داشتند. این ترکیب نشان می‌دهد که امیر قلعه‌نویی نه تنها به جوانگرایی عملا پایبند نیست، بلکه گویا مخالف اکید آن نیز هست.
جوانگرایی در لیست دعوت‌ها خلاصه شد به حضور چند بازیکن جوان که حتی یک دقیقه هم زمان بازی نیافتند. روبرو شدن با تیمی در سطح درجه سه، فرصت مناسبی بود تا بازیکنانی چون آقایی‌پور و لیموچی و دیگر جوانان، دقایق بازی کسب کنند و برای آینده تجربه کنند، اما این اتفاق نیفتاد.
اگر قلعه‌نویی در برابر ترکمنستان هم جرأت نشستن ستاره‌های بالای ۳۰ سال را بر نیمکت نداشت، در کدام دیدار و مرحله‌ای این کار ممکن خواهد بود؟ به نظر می‌رسد قلعه‌نویی که در جام ملت‌های آسیا ناکام مانده، می‌ترسد کوچک‌ترین لغزش در مسیر مقدماتی جام جهانی، موجی از انتقادات را برانگیزد و حضور در تورنمنت بزرگ ۲۰۲۶ را به خطر بیندازد؛ از این رو ترجیح می‌دهد با کم‌ترین چالش به هدف برسد.
اما در این میان آینده تیم ملی چه سرنوشتی خواهد داشت؟ نگاه کوتاه‌مدت و خودخوا‌هانه قلعه‌نویی و دستیارانش، نه تنها حال را از تیم می‌گیرد، بلکه آینده را نیز به برزخ می‌کشاند. تجربه برانکو ایوانکوویچ که اصرار به حضور مستمر علی دایی داشت و از به می‌دان فرستادن جانشینانی چون سامره و عنایتی خودداری کرد، پس از خداحافظی دایی، نوک پیکان حمله تیم را در بحران قرار داد. برانکو نیز همانند قلعه‌نویی از فضای رسانه‌ای و انتقادات می‌ترسید و حتی در برابر تیمی ضعیف چون لائوس، ترجیح داد از ترکیب اصلی بهره ببرد.
وارث آن دوران، خود امیر قلعه‌نویی بود که با دو جنبه چالش روبرو شد. اکنون تاریخ تکرار می‌شود و ژنرال از ترس از دست دادن موقعیت، به جوانگرایی پشت می‌کند. از سوی دیگر، شایعات و اخباری مبنی بر تأثیر عوامل بیرون از کادرفنی در دعوت به برخی بازیکنان تازه، نگرانی‌ها را دوچندان کرده است. تا لحظه تایید رسمی، ترجیح داده می‌شود این موارد را بی‌پایه بدانیم، اما اگر واقعیت داشته باشند، وای بر این فوتبال.
