تیم ملی فوتبال ایران پس از ناکامی در جام ملت‌های آسیا و شکست در برابر قطر، در دوم و هفتم فروردین در چارچوب رقابت‌های انتخابی جام جهانی به مصاف ترکمنستان رفت. ایران برای قطعی کردن صعود به مرحله بعد به شش امتیاز این دو دیدار نیاز داشت و به هدف خود رسید، اما نمایش ناپای‌دار در بازی برگشت و ارایه یک بازی نه‌چندان منسجم، نگرانی‌ها را درباره دانش فنی امیر قلعه‌نویی و کادر فنی‌اش تشدید کرد.
تغییرات در لیست تیم ملی
مهم‌ترین تحویل پیش از این دو بازی، تغییرات در فهرست تیم ملی بود. قلعه‌نویی که پیش‌تر به دلیل عدم اعتماد به جوانان مورد انتقاد قرار می‌گرفت، هشت بازیکن جوان را به اردوی تیم ملی فرا‌خواند و سه قدیمی‌تیم را حذف کرد. امین حزباوی، سعید سحرخیزان، حسین گودرزی، مهدی لیموچی، جواد آقایی‌پور، محمد قربانی، آرشا شکوری و محمدرضا آزادی نام‌های جدید بودند، در حالی که کریم انصاری‌فرد، وحید امیری و احسان حاج‌صفی دعوت نشدند. این تصمیم نوید پوست‌اندازی و رو به آینده حرکت دادن را می‌داد، به‌ویژه که رقیب روی کاغذ سنگین نبود و شرایط صعود آسان‌تر شده بود.
با وجود دعوت از این بازیکنان جوان، قلعه‌نویی عملا زمان کمی به آن‌ها داد. تعدادی نیمکت‌نشین ماندند و برخی دیگر اصلا در ترکیب حضور نیافتند. تنها دو بازیکن جوان به دلیل مصدومیت دو ستاره تیم ملی فرصت بازی یافتند. این موضوع نشان می‌دهد که در این مقطع نتیجه‌گرایی برای قلعه‌نویی اولویت دارد، نه جوان‌گرایی واقعی.
ماجرای دروازه‌بان و واکنش استقلال
تصمیم قلعه‌نویی برای استفاده از سیدحسین حسینی به جای علیرضا بیرانوند در بازی برگشت، جنجال‌های زیادی را به همراه داشت. بیرانوند نه در بازی اول اشتباه‌ی کرده بود و نه دچار آسیب بود. باشگاه استقلال با بیانیه‌ای به طور ضمنی از عدم استفاده از کاپیتان و دو دفاع‌کننده دیگر خود در ترکیب تیم ملی انتقاد کرد. این بیانیه دامن سرمربی تیم ملی را گرفت و نشان‌دهنده حساسیت‌های داخلی بود.
اکنون احتمالا قلعه‌نویی مجددا به آمار‌ها اشاره کند و بر اولین پیروزی ایران در خانه ترکمنستان تأکید ورزد، اما آشکار است که این توجی‌هات نمی‌تواند صورت‌مسئله را پاک کند.
بررسی فنی دو بازی
ایران در بازی رفت با یک بازی منسجم و نتیجه ۵ بر صفر به برتری رسید، اما در بازی برگشت در آغاز با گل رقیب روبرو شد و تا د پایانی در خطر تساوی بود. خلاقیت مهدی طارمی و مهدی قایدی گره بازی را باز کرد و ایران با یک گل برنده شد، با وجود اینکه نمایش تیم اصلا قانع‌کننده نبود.
قلعه‌نویی اگرچه مأموریت صعود را کامل کرد و دو بازی آینده با هنگ‌کنگ و ازبکستان به حالت تشریفاتی درآمد، اما سینوسی‌بودن بازی‌های تیم ملی در عصر او دلواپس‌کننده است. در جام ملت‌ها هم ایران یک بازی خوب داشت و در روز بد بازی‌کردن در نیمه‌نهایی از قطر باخت و خارج شد. قلعه‌نویی و کادرش پس از آن هم نقد‌ها را نپذیرفتند و مباحث را به حب و بغض کشاندند، اما اکنون تیم ملی در چرخه‌ای از ناپایداری گیر افتاده و قلعه‌نویی به حق لقب آقای یکی در بین می‌رسد.
دفاع قلعه‌نویی و انتقادات کارشناسان
قلعه‌نویی در کنفرانس پس از بازی، زمین چمن مصنوعی ترکمنستان را بهانه کرد و از و فیفا تعجب کرد که چگونه اجازه داده‌اند بازی بین‌المللی در چنین زمینی برگزار شود. او همچنین از عدم استفاده از موقعیت‌های گل‌آور و خطر تساوی در دقایق آخر گفت. این توضیحات تلاش برای فرار از زیر بار نقد نمایش‌های ضعیف است.
کارشناسان از جمله حمید درخشان نیز این دو بازی را تحلیل کرده‌اند. درخشان معتقد است تیم ملی پایداری ندارد، یک بازی خوب و یک بازی بد می‌کند و ایدئال بازی نمی‌کند. او می‌گوید جوان‌گرایی با یک یا دو بازیکن محقق نمی‌شود و نیاز به برنامه‌ریزی چندساله دارد. ریسک فعلی بالا است و امید است جواب دهد.
اکنون قلعه‌نویی احتمالا دوباره به آمار‌ها و اولین پیروزی در ترکمنستان استناد خواهد کرد، اما او دیگر نمی‌تواند بهانه تازه‌گی در کار یا عدم بازی‌های تدارکاتی را بیاورد، چون بیش از یک سال است که سرمربی تیم ملی است و در جام ملت‌ها بازی‌های کافی داشته است. اگر دلسوزی برای آینده فوتبال ایران داشته باشد، باید این نقص‌ها را بپذیرد تا در آینده از این انگ فرار کند.
