سربازان آینده آمریکا، ربات ها خواهند بود

از زمان برپایی ارتش ایالات متحده، سربازان پیادهنظام آمریکایی بر شعار پایبند بودهاند تا زمانی که چشمهای دشمن سفید نباشند، شلیک نکنید. اما در که ماه قبل در بزرگترین میدان تمرین ارتش ایالات متحده برگزار شد، ستوان ایزاک مک ی و تیم پیادهنظام او، در نقش دشمن خیالی ایالات متحده، با یک نسل متفاوت روبرو شدند یا ابزارایی که چشمان دوربین داشت و پوستی از ورقه فلزی. اینها نبودند، ماشین بودند.

در جنگهای آینده، فرماندهان آمریکایی میخواهند رباتها را به مقابله با اولین گلولههای دشمن بفرستند.

رباتهای ارتش آمریکا که بر روی هشت چرخ حرکت میکنند و مهمات کافی برای تغذیه سلاحهای دستی در انباشته دارند، در آن میدان رزمی به شهر خیالی اوجن دعوت کردند. رباتها به خانههایی که نیروی رویاوا در آنها پناه گرفته بودند، تیراندازی کردند. پهپادها که ساعتها روی میدان جنگ پرواز داشتند، بالای سر مک ی و تیمش پرسید و بمبها – که در این مورد توپهای فومی فوتبال بودند – مستقیما بر روی آنها پرت کردند، شلیکهای دقیق توپخانه. سگهای رباتیک با سنسورهای روی سرشان، خانهها را برای مطمئن شدن از پاک بودن آنها جستجو میکردند.

یک افسر ارشد ارتش، ژنرال رندی جورج، از پنتاگون برای نظارت بر این جنگ خیالی به کالیفرنیا سفر کرده است. او در بالای یک ساختمان بتنی ایستاده میکرد که از شلیک تانکها به سمت ماسههای بیابان میریزد. دست کم شش ژنرال ارشد و همین تعداد سرنگه احاطه کرده بودند. تعداد بسیاری از آنها مچ بندهای فلزی به دست داشتند که نام سربازانی روی حک شده بود که در عراق و افغانستان زیر فرمانشان خدمت کرده و کشته شده بودند.

در جنگ بزرگ بعدی ایالات متحده، کارشناسان ارتش امیدوارند که رباتها اولین ضربه را بزنند، کارهای کثیف، خستهکننده و خطرناک را انجام دهند، همان مأموریتهایی که صدها – و به گمان زیاد هزاران – نفر از هفت هزار نظامی ایالات متحده را در دو دهه جنگ خاورمیانه کشته است. مقصد این است که یک ربات را در بخشی از میدان جنگ قرار دهند که بیشترین خطر را دارد به جای یک سرباز نوجگان ۱۹ ساله تازهکار و آموزشهای ابتدایی.

اما همه این ماشینها برای نبردهای واقعی آماده نیستند. در میانه تمرین فورت ایروین با نام پروژه تلفیق – که برای آزمایش رباتها در صحنههای واقعی جنگ طراحی شده بود – آنها با گلولههای زنده رویارو نشدند. رباتها دید جانبی ندارند؛ آنها نمیتوانند همانند یک سرباز انسانی به سادگی با چرخاندن سرشان به چپ یا راست نگاه کنند. این همچون شبکه قدیمی ارتش همیشه صدها پهپاد را همزمان در حالت پرواز نگه نگه دارند یا حتی به سربازانی آمریکایی بگویند کدام یک هواپیماهای بدون سرنشین خودی و کدام دشمن میباشند.

با این حال، رباتهای رزمی مسیر درازی را پشت سر گذاشتهاند. جورج و دیگر فرماندهان ارتش باور دارند که تقریبا همه واحدهای ارتش ایالات متحده، تا کوچکترین دستههای پیاده، به زودی پهپادهایی در آسمان خواه داشت که کارشان ردیابی، نگهبانی و تک است. این چنان طول نخواهد کشید که ایالات متحده، رباتهای زمینی را به همراه تیمهای ترکیبی انسانی-ماشینی به جنگ بفرستد. الکس میلر، افسر فناوری ارتش میگوید قضیه تنها این نیست که یک روبات جانشین یک انسان بشود، بلکه این است که ارتش چگونه میتواند روباتها را در خط اصلی نبرد قرار دهد بدون اینکه یک یا دو تفنگدار را برای کنترل یک روبات به کار گیرد.

احتمالا شگفتی کنید که در قلب بیابان کالیفرنیا، پایگاه آموزشی ارتش ایالات متحده تقریبا به اندازه جزیره رودآیلند نصب شده است و این دورافتگی، بی دلیل نیست. این پایگاه، یکی از تنها مکانها در قاره ایالات متحده است که میتوان طیف الکترومغناطیسی را مختل کرد، پهپادها را در ارتفاع ۳۰ هزار فوت پرواز داد و مهمات بزرگی را بدون مزاحمتی آزمایش کرد. فورت ایروین ۱۴ شهر فرضی و ۱۲۰۰ ساختمان دارد. هنگامی که سربازان به این پایگاه میرسند، برای زمان ۲۱ روز اینجا میباشند – بدون حمام.

زندگی در بیابان سخت است. در یک تمرین نظامی در ماه ژانویه، نیروهای ارتش ایالات متحده باید با باد، باران، کولاک و گرمای خیم روبهرو شوند، بعضی اوقات همه اینها در یک روز در هر دوره تمرین سه هفتهای، تقریبا ۱۲۰۰ تلفات مصنوعی وجود دارد. سربازان یکی از تیپهایی که برای نبرد آزمایشی با گردان یکم زرهای ارتش در اینجا به کار گرفته شدند، بودند تا توپخانههای خود را تا ۴۰ مایل با خود را ببرند.

این همانند یک بازی عظیم لیزری است، با شدت افزوده. تقریبا همه افرادی که در تمرینهای مشابهی شرکت میکنند در نقطهای از همان میمیرند – بعضی اوقات با منفعتگیری از استخرهای خون مصنوعی و زخمهای پروتزی که آنقدر واقعی به نظر میرسند که یک چشم تمرین ندیده را فریب میدهند. حتی جورج هم در این چنینسیناریوهای، چندین دفعه کشته شده است.

این سناریوها برای سازگارشدن با نقاطی نوشته شدهاند که نیروهای ارتش ایالات متحده به آنجاها اعزام میشوند که زیادتر دو دهه قبل، عراق و افغانستان بوده است. اما از سال ۲۰۱۴، در اواخر دعوا اول کرملین به اوکراین، ارتش از فورت ایروین منفعتگیری کرد تا نبردهای بزرگ روبرو دشمن را در قیاس با ارتشهای چین و روسیه همانسازی کند.

با استفاده از رباتها، سه تیم از سربازان کاملا آزاد میشود و این چنان دشمن را وادار میکند که دقت زیاد بیشتری را صرف اهداف دشوارتر یعنی رباتها نشان دهد

منظور این است که ارتش بیشترین مقدار خونریزی را در تمرینات داشته باشد، نه در میدان جنگ. به این برگزارکنندگان مانورها تلاش میکنند تا دشمن همانساخت شده، سرسختتر از دشمن واقعی باشد – نه همانند روسها که با نقشههای قدیمی دهه ۱۹۸۰ به داخل اوکراین ریختند و جستوجو شهرهایی میگشتند که در واقع وجود نداشتند. نبریده که نیروهای اوکراین در میدان جنگ توانایی کردند – در کارخانه فولاد آزوفاستال ماریوپول، حروف شهر خارکیف و در زمان آزادسازی خرسون – ارتش (آمریکا) را مجبور به سازگاری و انطباق حتی شده است.

این چنان، این سناریوها اغاز به بکارگیری رباتها هم کردهاند. امروز، به صحبتهای مک ی، ارتش امکانپذیر سه_ رزمی را برای یک دعوا پایه در اختیار داشته باشد یکی برای شناسایی و متوقف کردن دشمن، فرد دیگر برایمانور روی آنها و یک تیم ذخیره. هنگامی رباتها را به این گروه از سربازان اضافهکنید، یک دفعه فضای زیاد بیشتری برای مانور دارند.

مک ی میگوید با بکارگیری رباتها، سه تیم از سربازان را کاملا آزاد میکنید و این چنین دشمن را وادار میکنید که دقت زیاد بیشتری را صرف اهداف دشوارتر یعنی رباتها نشان دهید. این از شما را محافظت میکند، شما را آزاد میکند، انعطافپذیری بیشتری به شما میدهد و همه دیگر خطوط دفاعی دشمن را تضعیف میکند. سرنگه فیلیپ وب، فرمانده دسته مهمات نیروهای سمت رویاوا در این تمرین نظامی میگوید مطمئن صددرصدی نمیشوم که چطور در برابر رباتها عمل خواهند کرد.

این روش امکانپذیر در همه میدانهای نبرد جواب ندهد. پروژه همگرایی، همانند همه چیز دیگر یک، آزمایش است. دشوار بتوان یک ربات را از گیرکردن در دل ماسهها و سنگهای فورت ایروین نگهداری کرد، بسترهایی که دارای چسبندگی کافی برای حرکت آزادانه دستگاههای کوچک چندمنظوره ارتش است. این چنان سربازان تا این مدت هیچ گلوله زنده واقعی را به رباتها شلیک نکردهاند. شلیک به حسگر یک ربات زمینی امکانپذیر آن را از کار بیندازد. این چنان رباتها امکانپذیر در سرماهای سخت زمستان در بزرگترین میدان تمرین نظامی بریتانیا در زمستانهای دشمنکش استان البرتاای کانادا به تکه یخهای گرانبهایی تبدیل شوند.

پهپادها اکنون زیاد گسترش یافتهاند – میتوانید یک کوادکوپتر را با قیمت نزدیک به ۵۰ دلار ازافذان های بزرگ تهیه کنید – اما ساخت رباتهای زمینی که بتوانند در میدان جنگهای مدرن، ببینند و ردیابی کنند، زیاد دشوارتر است.

اما صنعت رباتیک نظامی در حال شتاب گرفتن است. اوکراین قبلا قول داده که یک شاخه خدمات جداگانه برای پهپادها و وسایل بدون سرنشین تشکیل خواهد کرد. ارتش ایالات متحده امکانپذیر زیاد با این کار فاصله نداشتهن باشد و در حال بازدید یک نظر برای اضافه کردن یک تیم از روبات- سربازها، معادل ۲۰ تا ۵۰ سرباز انسانی، به تیمهای نبرد زرهی خود است که واحدهای پیادهنظام ارتش میباشند.

مقامات ارتش فکر نمیکنند که رباتها را با انسانها جانشین کنند – یا اینکه این که رباتها چندان به حل مشکل کنند – اما آنها در حال کار بر روی سنجشهایی میباشند تا نسبت انسان به ربات به نزدیک به ۲ به ۱ یا ۳ به ۱ برسد. ستوان جان موریسون، مشاور مهم فرماندهی ارتش در امور شبکه و امنیت سایبری میگوید ما حتی به جستوجو نسبت مساوی هم نیستیم. میخواهیم که رباتها، یک برتری فنی باشند.

اگر روسی-اوکراین چیزی را در مورد آینده جنگها به ارتش آمریکا آموخته باشد، این است که به بالا نگاه کند. سربازان به پهپادها گوش میدهند و تمرینات رزمی را برای دفاع در برابر انجام میدهند. اگر چیزی دیده یا حس (ردیابی) شود، میتواند کشته شود.

برای بقا در میدان یک جنگ مدرن، سربازان خود را کوچکتر و کوچکتر کنند – تقریبا غیرقابل رویت. جنگافزارهای پرسه- میتوانند ساعتها روی میدان جنگ چشم به راه بمانند و اگر اپراتوری کوچکترین جنبشی را حس کنند، یورش میآورند. نیروهای دشمن فورت ایروین ۱۰۵ خوشه پهپادی دارند و میتوانند همزمان با دهها تا صدها پهپاد کوچک دعوا کنند.

ابزارهایی مانند دیشهای ماهواره که از خودروها و پایگاههای آمریکایی قابل دیده شدن میباشند، امکانپذیر و به گمان زیادا سربازان ایالات متحده باید آیفونها و اندرویدهای خود را خاموش کنند چرا که امواج الکترومغناطیسی انتشار میکنند., آموزشی میگوید تلفن همراه در میدان نبرد، همان آتش سیگار نوین است. ما به سربازان نشان دادیم که تلفن همراهتان میتواند شما شود.. تیلور و تیمش به تازگی یک هلیکوپتر اپاچی غیرقابل ردگیری را که به سادگی قابل شناسایی نبوده است و در حالی که سرنشین آن در شدت ۱۲۰ مایل در ساعت با آیفون روشن از بیابان عبور میکرد، در تجهیزات دفاع هواییشان شناسایی کردند.

می شود او گفت که جنگ با شدت سالهای نور – فن آوری در حال حرکت است اما ارتش ایالات متحده با شدت بودجه – سالهای مالی – حرکت میکند. این رویه کارآیی ندارد آن هم در زمانهای که یک کوادکوپتر دستساز میتواند یک نارنجک پرتاب کند و آشیانه یک جنگنده را نابود سازد. وزارت دفاع در طرفنقد معادله هزینه است. میلر، افسر ارشد فن آوری میگوید آنچه من را دلواپس میکند، عامل تحمیل هزینه است که سامانههای رباتیک همراه میآورند. یک پهپاد ۱۵۰۰ دلاری میتواند یک هواپیما چند میلیون دلاری را نابود کند.

جورج فقط شش ماه است که در این شغل میکند اما پیش از این برنامه جنگافزاریهای ارتش آمریکا را جراحی کرده است ارتش برنامههای پهپاد و را که تشکیل آنها تقریبا یک دهه طول کشید و بین سربازانی که از شدت کند ناخرسند بودند با نام چمنزن پرنده شناخته میشد، لغو کرد. کافی است تنها یکی از آنها سرنگون شود تا هزینهای معادل یک میلیون دلار روی دست ارتش بگذارد – مبلغی که برای پرداخت دستمزد یک سال یک تیم از سربازان_ کفایت میکند.

OAR_MEDIA_