اگرچه انسان‌ها به طور آگا‌هانه این صدا‌ها را نمی‌شنوند، اما با استفاده از می‌کروفون‌های فوق‌حساس در کانال گوش قابل ثبت هستند.

پروفسور جنیفر گرو، دانشمند ارشد این مطالعه، معتقد است حرکات چشم مغز را تحریک می‌کند تا عضلات گوش می‌انی یا سلول‌های موی گوش منقبض شوند. انقباض اولی از صدا‌های بلند پشتیبانی می‌کند، در حالی که دومی صدا‌های آرام را تقویت می‌کند.

این مکانیزم به سیستم شنوایی کمک می‌کند تا حساسیت خود را بر اساس جهت نگاه به طور خودکار تنظیم کند و درک محیط را بهبود بخشد.

در آزمایش اخیر، تیم گرو و پروفسور کریستوفر شرا از دانشگاه کالیفرنیای جنوبی، شانزده داوطلب بزرگسال با بینایی و شنوایی خوب را جذب کرد.

شرکت‌کنندگان با ردیابی بصری، حرکات یک نقطه سبز روی مانیتور را بدون حرکت سر دنبال کردند. در حین تست، دوربین ردیابی چشم جهت نگاه را ثبت می‌کرد و می‌کروفون‌های کانال گوش صدای درونی گوش را ضبط می‌کردند.

تحلیل داده‌های چشمی و صوتی نشان داد حرکات چشم در جهات خاص، الگو‌های خاصی از صدای درونی گوش ایجاد می‌کنند.

به همین دلیل محققان تنها با شناسایی نوع صدای گوش هر داوطلب، می‌توانستند تشخیص دهند نگاه او کجا متمرکز است. برعکس این فرآیند نیز امکان‌پذیر بود؛ یعنی با ردیابی جهت نگاه، نوع صدای تولیدشده در گوش پیش‌بینی شد.

امید است یافته‌های این تیم به درک بهتر ادراک انسان کمک کند و منجر به تست‌های شنوایی دقیق‌تر و آموزنده‌تر شود. این مطالعه در مجله آکادمی ملی علوم آمریکا منتشر شده است.