در جامعه امروز هنجاری ضمنی وجود دارد که بر اساس آن رابطه جنسی در زوجین امری الزامی است و هرچه بیشتر باشد کیفیت زندگی بهتر میشود. اما مطالعههای اخیر نشان میدهد که افت یا فقدان میل جنسی تنها عامل تعیینکننده دوام یک رابطه زناشویی نیست و بسته به نگاه زوجین و شرایط زندگی آنها متفاوت است.
خاویر سرانو هورتلانو، رواندرمانگر معروف، معتقد است که با وجود افت میل جنسی همچنان امکان بهزیستی، رضایت و رشد مشترک بین زوجین وجود دارد. او میگوید مادام که زن و شوهر امکان رشد در کنار یکدیگر را داشته باشند و نگاه انسانی و عاطفی به هم داشته باشند، رابطه ادامه مییابد و اختلالات جنسی نیز قابل حل هستند.
دلایل مختلف افت میل جنسی
عواملی مانند خیانت، ابراز مشکلات و فاصله عاطفی، اختلالات جنسی از جمله انزال زودرس یا واژینیسموس، کسالت و روزمرهگی، استرس و اضطراب، تکرار پوزیشنهای جنسی و هراز از ناتوانی در راضی کردن شریک، میتوانند باعث کاهش میل جنسی شوند. هر یک از این دلایل راهکارهای مخصوص به خود را میطلبد.
راهکارهای مدیریت این چالش
اولین قدم گفتگوی صریح، صادقانه و محترمانه با شریک زندگی است. زوجین باید موانع را شناسایی کرده و بر اساس علت اصلی اقدام کنند. در شرایط سخت حمایت متقابل، جلوگیری از تقصیرگذاری و کنایه، مرور انتظارات و باورها و در صورت نیاز مراجعه به پزشک یا رواندرمانگر از اقدامات موثر است.
طبیعی است که با گذشت زمان و تحت تأثیر بچهها، خستگی، استرس و مسائل زندگی، میل جنسی کاهش یابد. اما با تمرکز بر راهکارها، صداقت با خود و شریک و دریافت مشاوره حرفهای میتوان رابطه را تداوم داد. اگر هر دو طرف تمایل به تلاش داشته باشند، فقدان میل جنسی لزوما به معنی پایان رابطه نیست.





