دانشمندان معتقدند که اصلاح شخصیت با انتظارات بزرگ آغاز نشود، زیرا تنها اصلاحات کوچک و واقع‌بینانه می‌تواند پایه‌ای برای تغییر پایدار باشد.
انسان‌ها از دیرباز به دنبال تغییر ویژگی‌های شخصیتی خود بوده‌اند و تحقیقات روان‌شناختی نشان داده‌اند که عوامل شخصیتی تأثیر واقعی بر مسیر زندگی افراد دارند.
در یک مقاله علمی اخیر، پروفسور جاشوا جی جکسون از دانشگاه واشنگتن در سنت لوئیس و دکتر آماندا رایت از دانشگاه زوریخ، چهار مکانیسم اساسی برای تحقق تحول شخصیت را تشریح کرده‌اند.
این چهار مکانیسم شامل شناخت پیش‌شرط‌های شخصی، شناسایی محرک‌ها و تحکیم‌کننده‌های محیطی، تنظیم محیط اطراف به شیوه مناسب، و کشف عواملی که تداوم تغییر را تضمین می‌کنند، می‌باشد.
روان‌شناس امیلی مور تأکید می‌کند که تنها اراده برای تغییر کافی نیست، چرا که شخصیت یک سیستم سازگار و پایدار است؛ بنابراین مداخله در آن دشوار است، اما چارچوب چهارگانه می‌تواند نقطه آغاز خوبی فراهم آورد.
مور هشدار می‌دهد که انگیزه باید درونی و شخصی باشد؛ اگر فرد تنها به دلیل فشار اجتماعی بخواهد برون‌گرا‌تر شود، حفظ اراده آگا‌هانه در طول فرآیند دشوار خواهد بود.
نویسندگان تحقیق توضیح می‌دهند که رویداد‌های مهم زندگی مانند آغاز شغل جدید، مهاجرت یا والدین شدن، می‌توانند همزمان تمام چهار مکانیسم را فعال کنند و زمینه تغییر را فراهم آورند.
با این حال، محققان بر این نکته پافشاری می‌کنند که هیچ رویکرد واحدی برای همه وجود ندارد، تغییر زمان‌بر است و هیچ‌کس نمی‌تواند به فردی کاملا متفاوت تبدیل شود؛ بنابراین تحقیقات بیش‌تری در این حوزه ضروری است.
