دبیرخانه چهل و دومین جشنواره بینالمللی فیلم فجر اعلام کرد که هیأت انتخاب مسابقه قسمت ملی از پانزدهم آذرماه بازبینی فیلمهای متقاضی را آغاز کرده و تا پانزدهم دیماه اسامی فیلمهای منتخب برای حضور در بخش مسابقه سینمای ایران را اعلام خواهند کرد.
بر اساس آمارهای رسمی، در این دوره ۱۰۶ فیلم برای حضور در جشنواره فجر امسال متقاضی شدهاند که از این میان ۵۱ اثر متعلق به کارگردانانی است که اولین فیلم بلند خود را ساختهاند. این رقم نشاندهنده نزدیک به ۴۸ درصد از کل فیلمهای متقاضی است که نگرانیهای زیادی را در میان منتقدان و فعالان سینما برانگیخته است.
حامد مظفری، روزنامهنگار سینمایی، در یادداشتی با عنوان سیاست خطرناک تشکیل کارگردان و تهیهکننده بیمایه؟ به این پدیده اعتراض کرده است. او مینویسد آنچه در آمار اولیه از فیلمهای متقاضی جشنواره فجر ۴۲ توسط دبیرخانه اظهار گردیده نگرانیها را زیادتر میکند. مظفری اضافه میکند که ۵۵ فیلم باقیمانده نیز بمعظم مربوط به فیلمسازانی است که در پنج سال اخیر با پشتیبانی ارگانها، فیلم دوم یا سوم خود را ساختهاند که در حد تلویزیونی ارزیابی میشوند.
این منتقد سینما با اشاره به باکسآفیس سال جاری میپرسد چطور سوگلی جشنواره فجر ۴۱ به قعرنشین گیشه بدل شده؟ او تأکید میکند که آثار ارگانی با تهیهکننده و کارگردانان کمتوان، ناکامی در اکران داشتهاند و بسیاری از آثار جشنواره پارسال حتی در میان پخشکنندگان ارگانی نیز مشتری نیافتهاند.
چالش کیفیت در برابر کمیت
ورود فیلمسازان جوان و تازهکار به چرخه سینمای ایران اگرچه خون تازهای به رگهای این صنعت تزریق میکند، اما ضرورت داشتن قواعد و اصول مشخص برای حفظ کیفیت آثار محسوس است. جهش آمار فیلمسازان فیلم اولی امسال قابل انکار نیست، اما تشبیه میشود به فارغالتحصیلان زیادی که سالانه از دانشگاهها خارج میشوند بدون اینکه بستر شغلی مناسب و مرتبط با رشته تحصیلیشان برایشان فراهم باشد.
این ۵۱ کارگردان فیلم اولی که امسال به جمع کارگردانان سینمای ایران اضافه شدهاند، از سال آینده هر کدام خواهند خواست فیلم بعدی خود را بسازند. پرسش اصلی این است که آیا بستر و زیرساختهای لازم برای ادامه فعالیت این تعداد از فیلمسازان وجود دارد یا خیر؟
مظفری در بخش دیگری از یادداشت خود به مدیران ارگانها میگوید مشغول تشکیل تهیهکننده و کارگردانان دونمایهای میباشند که بعضی اوقات حتی دستمزد نمیگیرند تا فقط اسمشان در تیتراژ بهگفتن کارگردان بخورد. او این پدیده را محصول سیاستهای موجود میداند که با بیلاندهی کمی نمیتوان بر آن غلبه کرد.
منتظر نتایج واقعی
اکنون که هیچکدام از این ۱۰۶ فیلم دیده نشدهاند، منتظر میمانیم تا ببینیم این حرکت تازه سینمای ایران چه نتیجهای خواهد داشت. آیا روزنی تازه برای خروج از چرخه تکراری سینمای ایران گشوده میشود یا تنها ادامه همان کلیشههای همیشگی با آمار و ارقام بیشتر خواهد بود؟ مخلص کلام، منتظریم تا ببینیم آیا از افزایش کمیت میتوان به کیفیت هم رسید و قطعا به چه قیمتی؟





