یک پژوهش جدید در دانشگاه کمبریج نشان می‌دهد که فقر آهن می‌تواند با ایجاد الت‌هاب و کم‌خونی، فرآیند تشکیل گلبول‌های قرمز سالم را در بیماران مبتلا به کووید-۱۹ تنها دو هفته پس از تشخیص متوقف کند.
این مطالعه که در نشریه نیچر ایمیونولوژی منتشر شده است، می‌کند تعداد زیادی از افراد چند ماه پس از ابتلا به کووید-۱۹ دچار کووید طویل می‌شوند؛ وضعیتی که اخیرا با کاهش ضریب هوشی ناشی از مه مغزی مرتبط شناخته شده است.
به گفته این دانشگاه، از هر ده نفر مبتلا به ویروس سارس-کوو-۲، دست‌کم سه نفر در معرض خطر ابتلا به کووید طویل قرار دارند. از سوی دیگر، بر اساس آمار مرکز کنترل و پیشگیری بیماری‌های آمریکا، به طور می‌انگین کمتر از سه می‌لیون آمریکایی به دلیل کم‌خونی یا افت آهن تحت درمان قرار می‌گیرند.
هال دراک‌اسمیت، یکی از نویسندگان پژوهش، توضیح می‌دهد وقتی بدن با عفونتی روبرو می‌شود، با حذف آهن از جریان خون به آن واکنش نشان می‌دهد. این مکانیزم ما را در برابر باک‌تری‌های بالقوه کشنده که با جذب آهن خون به شدت رشد می‌کنند، محافظت می‌کند. اما اگر این فرآیند به مدت طولانی ادامه یابد، فقر آهن علتی می‌شود، اکسیژن با کارایی کمتری در سراسر بدن گردش می‌کند و تأثیر منفی بر متابولیسم و تولید انرژی می‌گذارد.
بر اساس گزارش نیویورک‌پست، این تحقیق که نمونه‌های خون را در طول یک سال تجزیه و تحلیل کرده، الگو‌های مشابه‌ی در خون افراد مبتلا به کووید شدید و خفیف نشان داده است.
دکتر ایمی هانسون، متخصص در این حوزه، می‌گوید اگرچه شواهد حاصل نشان می‌دهد بدن تلاش می‌کند با تشکیل گلبول‌های قرمز بیشتر، افت آهن و کم‌خونی ناشی از آن را جبران کند، اما در مواجهه با الت‌هاب مزمن به خوبی عمل نمی‌کند.
به گفته هانسون، در ابتدای ابتلا به کووید-۱۹، به ویژه در افرادی که ماه‌ها بعد از کووید طویل گزارش دادند، سطح آهن و عملکرد بدن در تنظیم آهن دچار اختلال شد و زمان طولانی برای بهبود طول کشید.
اکنون کارشناسانی مانند هانسون با بهره‌گیری از این یافته‌های جدید، در جستجوی راهی برای کنترل این الت‌هاب تهاجمی در سریع‌ترین زمان ممکن هستند تا تأثیر آن بر سطح آهن خون را کاهش دهند.
او افزود لزوما این نیست که در بدن افراد آهن کافی وجود نداشته باشد، بلکه امکان‌پذیر است آهن در مکانی نامناسب — در سلول‌ها یا بافت‌های گوناگون و نه در خون — گیر افتاده باشد (ذخیره شده باشد). بنابراین آنچه ما نیاز داریم، یافتن راهی برای جابه‌جایی آهن و بازگرداندن آن به جریان خون است؛ جایی که برای گلبول‌های قرمز خون مفید‌تر خواهد بود.
