به گزارش دانش دوست، سریال حیثیت گمشده با بازی الناز حبیبی، مهدی حسینی نیا و امیر نوروزی در حال پخش است و داستانهایی از لایههای فرودست جامعه، اعتیاد، فقر و رازهای پنهان را روایت میکند. این اثر که قسمت آخر آن پس از دو ماه در این هفته به نمایش در میآید، تجربهای متفاوت برای هر سه بازیگر بوده است.
الناز حبیبی در مورد تجربه بازی در این سریال میگوید فقر را به آن صورت تجربه نکردهام. مهدی حسینینیا که پیشینه شنا در سبک پروانه داشته، این بار در نقشی عجین با مواد مخدر ظاهر شده و امیر نوروزی کثیفترین آدم روی زمین را به نمایش میگذارد. زخم عمیقتر از انزوا پای حیثیتی در میان است که حالا به پایان میرسد.
در گفتوگویی مفصل که به دو بخش تقسیم شده، بازیگران به سوالاتی درباره انتخاب نقش، نقش پلتفرمها، تفاوت کار با تلویزیون و بخش خصوصی، و چالشهای فیلمنامهنویسی در سریالهای ایرانی پاسخ دادهاند. الناز حبیبی تأکید میکند که برای او اولویت همچنان با فیلمنامه است بله قطعا و صد درصد فیلمنامه میخوانم.
مهدی حسینینیا معتقد است انتخاب نقش یک مجموعه کلی است من اول باید بدانم قرار است چه نقشی را بازی کنم. سیر کاراکتر از کجا شروع میشود و به کجا ختم میشود. او اضافه میکند که امروزه بیشتر از دو سه قسمت سیناپس به بازیگران داده نمیشود. امیر نوروزی نیز فیلمنامه را مهمترین بخش کار میداند و توضیح میدهد که در حیثیت گمشده سیناپس ۹ قسمت کار کامل بود و روند قصه از ابتدا سکانس به سکانس مشخص شده بود.
در مورد کار با تلویزیون در مقایسه با پلتفرمها و بخش خصوصی، امیر نوروزی میگوید تلویزیون تا یک زمانی کارایی زیادی داشت. اگر شهرت اولویت کسی باشد، این روزها نمیتواند از طریق تلویزیون به آن برسد. او تأکید میکند که کار با کیفیتتر در بخش خصوصی بیشتر انجام میشود و بازیگران ترجیح میدهند کار با کیفیت را انتخاب کنند.
بازیگران به مشکل ناقص بودن فیلمنامهها و تغییرات ناگهانی در طول تدوین نیز اشاره کردند. الناز حبیبی میگوید هزار بار با این مشکل روبرو شده است. حسینینیا توضیح میدهد که کاراکترها گاهی در طول ساخت تغییر میکنند و سکانسهای اضافه بدون برنامه درامی به کار صدمه میزند. حبیبی اضافه میکند این شرایط انتخاب نقش را برای ما خیلی ترسناک کرده.

در مورد ژانر درام اجتماعی و پایینشهر، بازیگران نظرات متفاوتی دارند. حبیبی معتقد است این ژانر همیشه جذاب بوده. نوروزی میگوید طبقه فرودست و فقیر جامعه هرروز بزرگتر میشود. سؤال من این است که آیا ما با نشان دادن این مدل فیلمها توانستیم کاری کنیم که این طبقه رشد کند؟ به نظرم نتوانستیم. او هشدار میدهد که مدام پرداختن به فقر میتواند سوءاستفاده از این قشر محسوب شود و اولویت باید سرگرم کردن مخاطب باشد.
نوروزی تأکید میکند شاید کار با کیفیت، ۵ سال بعد ارزشمند شود. یکی از خوبیهای پلتفرم این است که بعدها میشود به فیلمهای قدیمی مراجعه کرد. حسینینیا با نوروزی موافق است و میافزاید این قصه را ما در اشل پایینشهر روایت میکنیم اما میتواند در بالا شهر هم اتفاق بیفتد.

بازیگران به ریشههای خود در جنوب شهر نیز اشاره میکنند. نوروزی میگوید من شهرک ولیعصر به دنیا آمدهام، فلاح بزرگشدهام. حسینینیا نیز از یافتآباد است. نوروزی توضیح میدهد که اکثر عوامل سینما از طبقات متوسط یا فرودست جامعه هستند و بهتر لحن و نوع زندگی این قشر را میفهمند من فرشاد دلال را در زندگی خودم زندگی کردهام، دیدهام.
در پاسخ به سوالی درباره تکرار موضوع فقر در سینما از قبل انقلاب تا امروز، نوروزی میگوید به نظرم در تمام جهان توسعه به آن معنی که میگویید شکل نگرفته است. او معتقد است هنرمند نمیتواند اقتصاد را درست کند و وظیفه او محدود به نشان دادن مشکلات از طریق طنز یا قصهسرایی است. حبیبی میافزاید بله اگر اجازه داده شود. قابل گفتن است. ولی وقتی اجازه داده نمیشود…
نوروزی در مورد سانسور و محدودیتها توضیح میدهد حتی اگر شما واقعیت را با کمی اغماض هم بخواهی بگویی اجازه گفتن نداری. فیلمساز هم به سیاهنمایی میافتد. حسینینیا در تکمیل حرف دوستان میگوید به نظرم توسعه فقط برای یک عده جواب داد و برای عده دیگری هیچ فرقی ایجاد نکرد، شاید حتی بدتر هم شد.






