بخش دوم گفتوگو با بازیگران سریال حیثیت گمشده منتشر شد که در آن الناز حبیبی، مهدی حسینینیا و امیر نوروزی درباره تجربه ایفای نقش در این اثر، چالشهای اجتماعی و مسائل سینمای ایران صحبت کردهاند.
این سریال که داستان یک طلاق عاطفی، قتل، اعتیاد، رازهای مگو و خودکشی را روایت میکند، بستهای کامل از ناهنجاریهای اجتماعی است. هر سه بازیگر در این اثر دنبال یک هدف متفاوتاند؛ یکی پول و دیگری حقیقت. تجربه بازی در حیثیت گمشده برای هر سه نفر کمی عجیب و پیچیده بود. الناز حبیبی فقر را به آن صورت تجربه نکرده بود، مهدی حسینینیا که روزگاری مصیب شنای پروانه بود، اینبار هم با مواد مخدر عجین شده بود و امیر نوروزی کثیفترین آدم روی زمین را به نمایش گذاشته است. زخمی عمیقتر از انزوا پای حیثیتی در میان بود که قسمت آخر آن پس از دو ماه این هفته به نمایش در میآید.
جامعه هدف و دغدغههای قشر ضعیف
سریالی که جامعه هدفش قشر ضعیف است، اما پرسش اینجاست که درماندگیهای قشر فقیر چیست و آیا تا کنون با ساخت فیلم و سریالها کمکی به آنها شده است؟ مواد مخدر تا چه اندازه دغدغه است؟ برای پاسخ به این پرسشها سراغ بازیگران این اثر رفتیم. مفصل بودن گفتوگو باعث شد مصاحبه به دو بخش تقسیم شود که بخش اول آن روزگذشته منتشر شده بود.
مهدی حسینینیا و گرهخوردگی با مواد مخدر
در پاسخ به سوالی درباره اینکه چرا انقدر با مواد مخدر گره خورده است، حسینینیا گفت به هر حال روزی هر کسی یک جایی است. روزی من هم مثل این که رفته در مواد. بله هر چه نگاه میکنم میبینم همین است. شاید ظاهری دارم که به این قضیه میخورد. وقتی از او پرسیده شد که ظاهرتان به بچه پولدار هنرمند هم میخورد، پاسخ داد نمیدانم. بله همیشه با من بوده. جزء دغدغههایم هم هست.
حسینینیا درباره مواد مخدر افزود به نظرم که کلی چیز عجیبی است. نمیتوانم وارد ماجرایش بشوم. امیر نوروزی نیز گفت مشخص است که مواد مخدر وجود دارد. حسینینیا ادامه داد واقعیت این است که متاسفانه هست و زیاد هم هست. به هر طرف سر میچرخانی ردی از مواد مخدر را میبینی.
نگران بودن از گرهخوردگی در بلندمدت با این نقش، حسینینیا را به این پاسخ رساند بله میتواند اتفاق بیفتد نمیشود بگویم نه اصلا چنین چیزی امکان ندارد. ولی سعی خودم بر این بوده که وارد این بازی نشوم. شاید همه نقشهایی که بازی کردهام به نحوی با مواد مخدر گره خورده باشد ولی سعی کردم کارکترها شبیه هم نشود، البته نمیدانم موفق بودهام یا نه. حداقل با این کار میتوانم خودم را آرام کنم که همیشه یکجور نبودهام. او تأکید کرد که حتی گریمها هم متفاوت است و کارکترهایش اصلا شبیه هم نیستند.
پذیرش مردم و تأثیر نقشهای قبلی
حسینینیا درباره استقبال مردم گفت بله خدا را شکر. و دلیل آن را در فیلمهای گذشته مثل شنای پروانه دانست که مورد اقبال عمومی قرار گرفته. او توضیح داد من به مناطق مختلف تهران که میروم هر جا مرا به نام یک کارکترم صدا میکنند. از یک جایی به پایین مرا مصیب صدا میکنند. در مرکز شهر به یک اسم دیگر صدا میکنند. الناز حبیبی پرسید مفتاح؟ و حسینینیا تایید کرد بله. من حس میکنم که میتوانم بفهمم برای چه منطقهای کدام کارکتر سمپاد بوده یا خوششان آمده. او مثال زد مثلا در یکی از خیابانهای جنوب شهر یک موتوری از کنارم رد شد و مرا مصیب صدا کرد. در حالیکه ۵ سال از آن کار گذشته است. حبیبی نیز گفت بله. بعضی جاها هنوز به من میگویند بهارخانم، انقدر آقا لطیف را اذیت نکن.
تجربه بازی نقش قشر ضعیف برای الناز حبیبی
حبیبی درباره درک تجربه فردی که پدرش شرایط خاصی داشته، مادرش خانه را ترک کرده و از عشقش جدا شده، گفت هر چند که نمیخواهم این سوال را جواب دهم ولی باید بگویم زمانی که در محیطش قرار گرفتم سعی کردم خودم را با آن وفق بدهم و آن را بسازم. وقتی از او پرسیده شد که آیا بازی نقش قشر ضعیف برای مخاطب جالب نیست، پاسخ داد برای من که به عنوان بازیگر جالب نیست. چون من بازیگرم و به تناسب کارم ممکن است نقشهای متنوعی را بازی کنم.
امیر نوروزی و انتخاب نقش
نوروزی درباره تجربههای قبلی با نقشهای اعتیاد گفت چند سینمایی بوده که پخش نشده. در میخواهم زنده بمانم و چندتای دیگر بوده که با مواد مخدر عجین شده بودم. اما او تأکید کرد مواد مخدر؟ نه دغدغه من نیست. دغدغه دولت باید باشد. نه من. من در زندگیام دوستانی داشتم که به این واسطه از دست دادهام. خودم ممکن بوده گرفتارش شوم. البته در آن طبقه اجتماعی فقط، بیکاری و بطالت بیشتری وجود دارد و ممکن است که اتفاق بیفتد.
نوروزی درباره معیار انتخاب نقش افزود ولی برای انتخاب نقشم، معیارم نیست. حتی این که کاری میگیرد یا نه هم برای من معیار نیست. من اگر نقشی را دوست داشته باشم، متفاوت باشد و خودم احساس کنم میتوانم آن نقش را بازی کنم، آن را انتخاب میکنم. خود حرفه بازیگری برایم مهمتر است. او معتقد است که پرداختن به حواشی مثل شهرت، پول و گرفتن کار باعث عقبگرد و افت میشود اکثر بازیگرها در یک دورهای، که معمولا همان ۵ تا ۱۰ سال اول شروع کارشان است درخشاناند اما بعد همان کارها را تکرار میکنند.
نوروزی ادامه داد من در حال حاضر هر نقشی که برایم معنی بازیگری بدهد و برایم چالش برانگیز و سخت باشد را قبول میکنم. خیلی به این دقت نمیکنم که قصه چیست و این کار چقدر پر مخاطب میشود. کسانی که بازی میکنند چه کسانی هستند یا پولش چقدر است، این موارد فعلا برای من اولویتی ندارد.
جذابیتهای حیثیت گمشده از دید بازیگران
حبیبی مهمترین ویژگی سریال را خیلی پیچیده و غیرقابل پیشبینی بودن دانست. حسینینیا گفت اینکه معماگونه بود برایم جذاب بود. کارکتر این فیلم با بقیه کارکترهایی که قلدرمابانه بود تفاوت داشت و سعی هم کردیم هر چیزی که در آن قرار بود بزند و تخریب کند را از بین ببریم. او افزود اینکه قصهای دارد که به نظر میرسد میتواند مخاطب را ترغیب کند که برای قسمتهای بعدی منتظر بماند هم از جذابیتهایش بود.
نوروزی مورد مهم دیگری را همکاران ذکر کرد وقتی به من این کار پیشنهاد شد و پرسیدم که کارکتر امیر کیست؟ گفتند مهدی حسینینیا، گفتم با کله میآیم وقتی گفتم پارتنرم کیست؟ گفتند الناز حبیبی گفتم با دو تا کله میآیم. او اضافه کرد این بخش هم برایم مهم بود. چون به سادگی میشود با این دو عزیز کار کرد.
حبیبی گفت همانطور که اسم کار حیثیت بود برای همه عوامل هم کار حیثیتی بود. نوروزی تأکید کرد نکته این سریال این بود که همه کارها این طور پیش نمیرود. نه. همگی با هم همدل بودیم. حواسمان بههم بود. نوروزی درباره کمک به بازی هم دیگر گفت بله ما از آن دست بازیگرانی هستیم که پارتنرمان برایمان مهمتر است. یک سکانس روی صحنه وقتی در میآید که همه چیز درست باشد. اگر فقط یک نفر خوب باشد که کار درست نمیشود. حبیبی نیز گفت پذیرش در کل گروه وجود داشت. پهلوانزاده خیلی روی کار مسلط بود.
راز موفقیت و مخاطبپذیری سریال
حبیبی دلیل جذب مخاطب را روند تندی دارد. قصه میگوید. خیلی سریع پیش میرود. مخاطب را معطل نمیکند دانست. نوروزی های فیلمهای و سریالهای ایرانی را چنین تشریح کرد مشکل خیلی از فیلمها و سریالهای ما این است که انگار یک اسکناس صد تومانی در مشت است و مخاطب را تا آخرین قسمت میکشاند که آن را به او بدهد. اما در این سریال در قسمت یک، ۴ تا وضعیت اتفاق افتاد.
نوروزی درباره جابهجایی در زمان گفت بله گذشتهای را نشان میدهد. پیشپرده را نشان میدهد. شبیه به فیلمنامههای روز دنیا که با همین ویژگیها و این چیدمان درام را مینویسند، پیش رفتهاست. او به بازیگران دیگر مثل آقای افشاری، خلج، پسیانی و نادر فلاح نیز اشاره کرد و افزود یکی دیگر از دلایل جذاب بودن کار این است که ادعایی ندارد. چون اگر از قبل ادعایی وجود داشته باشد مخاطب با توقع ویژهتری میرود سراغ کار.
چالشهای سانسور و خطوط قرمز
بازیگران درباره گرفتاریهای سانسور نیز صحبت کردند. حسینینیا گفت یک جاهایی واقعا اتفاقهایی میافتد که نمیشود کاریش کرد. من از همینجا از مردم معذرت میخواهم. او به تجربه صداگذاری خود اشاره کرد راستش من انقدر رفتم و صداگذاری کردم که اگر خدمت پیشکسوتان جسارت نباشد متوجه شدم در عرصه دوبله هم استعداد دارد.
نوروزی با انتقاد از عدم شفافیت خطوط قرمز گفت ممکن است مخاطب از من بپرسد که اگر این سانسورها را نمیخواهم اصلا چرا کار میکنم؟ من این کار را دوست دارم و نمیخواهم هم از این کشور بروم. همانطور که یک کارمند با قواعد این کشور کار میکند من هم با یک قواعدی کار کنم. من مشکلم این است که ما نمیدانیم که دقیقا چه چهارچوبی وجود دارد.
او ادامه داد مثلا ۳۵ مورد گفته شده که نباید نشان داده شود و مورد ۳۶ ام نوشته شده و سایر موارد. این سایر موارد را ما نمیدانیم چیست. نسبت به زمان و تنشهای جامعه این موارد تغییر میکند. این بیاحترامی به مخاطب است. نوروزی معتقد است اصلا نویسندگان ما خودشان خودسانسوری دارند. ما با این چیزها بزرگ شدهایم.
نوروزی با انتقاد از دوگانه بودن استانداردها گفت مثلا یک نهادی میتواند سریال بسازد و همه چیز را نشان دهد ولی گروه دیگری نمیتواند یک دهم این کار را بکند. و اضافه کرد وقتی میپرسیم هم میگویند که پلتفرم آن سریال مخاطب کمی را دارد. اگر چیزی بد است آن را اگر ۳ نفر هم بشنوند بد است.
نوروزی پیشنهاد داد یک جلسه بگذارند بگویند براساس نظرسنجیهایی که کردهاند، یک سری چیزهایی هست که حرمتهایی است که مردم نمیخواهند شکسته شود. اینها خطوط قرمز ماست. این خیلی کار سختی نیست. حبیبی نیز گفت برای پیشکسوتان که دیواره سینمای ما هستند این سانسورها تبدیل به زخمهایی میشود که غیرقابل حل است.
نوروزی تأکید کرد به نظر من خود هنرمندی که در این جامعه کار میکند خودش دماسنجی دارد که متوجه میشود. لازم نیست که مته به خشخاش بگذارید. انگار که به هنرمند میگویند که تو شعوری در این مورد نداری و ما بهجای تو از شعورمان استفاده میکنیم. این واقعا غیراخلاقی و زشت است.
زخم واقعی در صحنه و خاطرات.
حسینینیا درباره زخم پیشانیاش در قسمت اول گفت نه از قسمت آخر باقی مانده است. و توضیح داد بله. کلا هم انگار سمت چپ بدنم در معرض خطر است. زانوی چپم هم دچار مشکل شده است. ماجرای قسمت اول این است که ۱۰-۱۵ باری دیس را انداختیم روی میز و اتفاقی هم نمیافتاد. در آن برداشت دوربین آمد سمت من و داشتند پلان من را میگرفتند. دیس را خیلی عادی بدون این که کوبیده شود انداختند روی میز یک تیکهاش شکست و خورد بالای ابروی من و اینجا را زخم کرد.
او ادامه داد واقعا انگار چیده شده بود. من متوجه نشدم که خون آمده. فکر کردم یک چیزی خورد به پیشانیام. بعد احساس کردم که صورتم در حال داغ شدن است ولی از ترس اینکه کات ندهم ادامه دادم و یک کاهو در دهانم گذاشتم.
همبازی و تجربه مریخیها
نوروزی درباره تکرار همبازی با حبیبی و حسینینیا گفت این ارتباط باعث پذیرا بودن بیشتر میشود. اینکه شما اعتمادبهنفس برای کارت داشته باشی مهم است اما اینکه بازیگر مقابل هم این اعتمادبهنفس شما را بپذیرد خیلی مهم است. او از پذیرش حبیبی و دیگران تشکر کرد بیشتر از همه الناز حبیبی که این لطف را به من داشت. سر کار آقای قاسمخانی هم همینطور. آن کار به نظرم خیلی حیف شد. و برایش افسوس میخورم.
نوروزی درباره توقف سریال مریخیها گفت این یک مورد بهنظرم ایراد استراتژیک فیلیمو درباره کارهای کمدی است. حبیبی افزود صبوری نکرد. نوروزی توضیح داد چرا در پلتفرمها کار کمدی مورد استقبال قرار نمیگیرد؟ دلیلش این است که مردم به سریالهای کمدی ۹۰ شبی عادت کردهاند که پشت هم و مجانی و هر شب میبینند. او پیشنهاد داد نزدیک به سیتکام اگر بگوییم، درستتر است. چیزی حدود ۳۰ دقیقه.
نوروزی درباره شرایط اجتماعی پارسال گفت بله. کمدی جوری است که باید حال خود کسی آن را میسازد باید خوب باشد.

الناز حبیبی

امیر نوروزی





