به گزارش دانش دوست، امضای دیجیتال ابزاری بینظیر در فضای سایبری است که مشابه اثر انگشت یا امضای کاغذی عمل میکند با تفاوت اینکه در قالب کدها و رمزهای رایانهای پیادهسازی شده است. این امضا با بهرهگیری از الگوریتمهای ریاضی پیشرفته ساخته شده و به دادههای مورد نظر متصل میگردد تا گیرنده بتواند از اصالت اطلاعات و هویت فرستنده اطمینان حاصل نماید.
برای درک نحوه کارکرد امضای دیجیتال بایستی به مراحل تولید و ارسال آن پرداخته شود. وقتی شخصی تمایل دارد سندی را به صورت الکترونیکی و امن برای فردی دیگر بفرستد، باید از این فناوری استفاده کند. در گام اول و بر پایه پروتکل استاندارد PKI دو کلید تولید میشوند یک کلید خصوصی که تنها در دسترس صاحب سند قرار دارد و یک کلید عمومی که میتوان آن را برای گیرنده ارسال نمود. کلید خصوصی در حکم رمز کارت بانکی و کلید عمومی در حکم شماره کارت منحصر به فرد است که میتوان آن را با دیگران به اشتراک گذاشت.
در مرحله بعد، صاحب سند با استفاده از کلید خصوصی خود، سند را امضا میکند. این فرآیند به معنای نوشتن یا حرکت قلم نیست، بلکه در بستر نرمافزاری روی رایانه یا تلفن همراه اتفاق میافتد. وقتی سند برای امضا انتخاب میشود، سیستم داده منحصر به فردی بنام هش تولید میکند. سپس این هش با کمک کلید خصوصی رمزنگاری شده و به عنوان امضای دیجیتال همراه با سند و زمان امضا به گیرنده فرستاده میشود. اگر محتوای سند در مسیر تغییر یابد، هش دگرگون شده و دستکاری آشکار میگردد. حتی اگر خود امضاکننده سند را تغییر دهد، امضای قبلی اعتبار خود را از دست میدهد و نیاز به تولید امضای جدید با کلید خصوصی است.
گیرنده با دریافت سند، رونوشتی از کلید عمومی فرستنده را نیز کسب میکند. سیستم گیرنده با استفاده از کلید عمومی، کد هش را رمزگشایی و اعتبارسنجی میکند. در صورت عدم تطابق هشها یا عدم شناسایی کد، معلوم میشود که سند یا از سمت فرد مورد نظر ارسال نشده یا در دستکاری شده است.

امنیت از مهمترین مزایای امضای دیجیتال محسوب میشود. این روش تضمین میکند که امکان دستکاری داده وجود نداشته باشد و اصالت هویت امضاکننده محفوظ بماند. از ویژگیهای امنیتی میتوان به استفاده از نام کاربری و گذرواژه برای احراز هویت، رمزنگاری غیرمتقارن با الگوریتمهای پیچیده ریاضی، و نقش مراجع اعتبار (CA) به عنوان شخص سوم تضمینکننده اعتبار کلیدها اشاره کرد که امکان جعل امضا را از بین میبرد.
مزایای دیگر عبارتند از زمانبندی دقیق امضا که برای معاملات حساس به زمان مانند خرید و فروش سهام بورس حیاتی است، پذیرش جهانی و اعتبار حقوقی در قوانین بسیاری از کشورها، صرفهجویی در هزینههای حقوقی و تدارکاتی، تأثیر مثبت بر محیط زیست با کاهش مصرف کاغذ و حملونقل، و امکان ردیابی سریع و دقیق دادهها به واسطه ثبت دیجیتالی.
کاربرد امضای دیجیتال در حوزههای گوناگون گسترش یافته است. در خدمات دولتی، دولتها اسناد را با امنیت بالا و هزینه کم جابجا میکنند و سرعت ثبت شرکت و اظهارنامههای مالیات افزایش یافته است. در بخش بهداشت و سلامت، فرآیند تجویز و دریافت دارو و انتقال پروندههای پزشکی امنتر و سریعتر شده است. در صنعت و تولید، این امضا مانع جاسوسی صنعتی و دزدی طرحهای تولیدی میشود. در خدمات مالی، بانکها و موسسات اسناد را به شیوهای ایمن، سریع و کمهزینه تبادل میکنند و تجارت جهانی تسریع مییابد. در حوزه رمزارزها، دسترسی به حساب و انجام تراکنشها تنها با کلید خصوصی امکانپذیر است.

کلید خصوصی که تنها باید در اختیار صاحبش باشد، مجموعهای از اعداد و حروف طولانی و پیچیده است که حفظ آن در حافظه دشوار است. در سالهای اخیر فلشمموریهای اختصاصی بنام توکن کلید خصوصی یا توکن امضای دیجیتال برای نگهداری امن این کلید طراحی شدهاند. صاحب سند میتواند در هر زمان با اتصال این توکن، کلید خصوصی خود را به کار بگیرد. نکته حیاتی این است که باید از توکن مراقبت کامل شود و هرگز در اختیار دیگران قرار نگیرد.
در پایان، تفکیک امضای دیجیتال از امضای الکترونیکی ضروری به نظر میرسد. امضای الکترونیکی در واقع تصویر اسکن شده امضای کاغذی است که برخی بانکها و ادارات برای ثبت امضا از قلم نوری استفاده میکنند. این روش اگرچه امنتر از امضای کاغذی است اما همچنان قابل جعل بودن دارد. در مقابل، امضای دیجیتال شامل کدهای رایانهای منحصر به فرد است که جعل یا تغییر آنها غیرممکن است، مگر اینکه کلید خصوصی در دست دیگران قرار گیرد.





