به گزارش دانش دوست، امیرحسین علمالهدی در یادداشتی که در روزنامه اعتماد منتشر شده، به تحلیل وضعیت فروش سینمای ایران در شش ماهه اول سال ۱۴۰۳ پرداخته و هشدار داده است که سینمای اجتماعی در شرایط نامطلوبی قرار دارد.
نویسنده یادداشت توضیح میدهد که کمی بیشتر از پنجاه درصد کل فروش بلیتهای سینمای ایران در شش ماهه اول امسال مربوط به تنها یک فیلم بوده است و اگر فروش سایر فیلمهای کمدی نیز به این رقم اضافه شود، نزدیک به هشتاد درصد کل فروش بلیتها مختص سینمای کمدی و طنز میشود. این پدیده در دو دهه گذشته رقیب بلامنازع سایر مضامین سینمای ایران بوده و جدید نیست.
با وجود تمرکز فروش بر روی کمدیها، علمالهدی به ارقام مثبت کلان بازار نیز اشاره میکند فروش چهارصد و پنجاه میلیارد تومانی و جذب ده و نیم میلیون مخاطب در شش ماهه اول، نسبت به سال گذشته نشاندهنده بهبود وضعیت اقتصادی سینماست. میانگین بهای بلیت حدود چهل و شش هزار تومان و افزایش سی و پنج درصدی آن نسبت به سال پیش، سبب شده تا فروش کل سال قبل تنها در نیمی از سال جاری محقق گردد.
نویسنده با نسبت به شش ماهه دوم سال ابراز نگرانی میکند و یادآوری میکند که تنها سه تا چهار فیلم در بخش دوم سال قادرند روند رشد فروش را ادامه دهند. تجربه اقتصاد سینمای ایران نشان داده که همیشه در شش ماهه دوم شاهد کاهش فروش و جذب مخاطب هستیم، بهویژه در ماههای بهمن و اسفند به دلیل جشنواره فجر و پایان سال، فروش به پایینترین سطح خود میرسد. سه ماه مهر، آبان و آذر و فصل پاییز تعیینکننده هستند که آیا سینما میتواند تجربه شش ماهه اول را تکرار کند.
علمالهدی وضعیت سینمای اجتماعی را مرثیهای دردآور توصیف میکند و معتقد است فروش نسبتا خوب فیلم سه کام حبس به عنوان تنها نماینده بیست میلیاردی فروش سینمای اجتماعی، نمیتواند نشانه حال خوب این ژانر باشد. او به نمایش نسخههای قاچاق فیلمهای جنگ جهانی سوم، برادران لیلا، تفریق و بیرویا در شبکههای غیررسمی اشاره کرده و این پدیده را عجیب میداند که دقیقا در زمانی رخ داده که سینمای کمدی در اوج جولان خود قرار دارد.
نویسنده در پایان امیدوار است که در شش ماهه دوم سال، فیلمهایی چون ویلای ساحلی کیانوش عیاری و قیف محسن امیریوسفی بتوانند نماینده سینمای اجتماعی باشند. علمالهدی تأکید میکند که سینمای ایران در سال ۱۴۰۳ تمامقد نماینده سیاستهای دولت چهاردهم خواهد بود و این سال محک خوبی برای ارزیابی این سیاستها است که باید هم از منظر اقتصاد و هم از منظر مضامین مورد علاقه در دوران افول سینمای معترض اجتماعی مورد بررسی قرار گیرند.





