بازیگر سینمای ایران عسل بدیعی که در سال ۱۳۷۷ با فیلم بودن یا نبودن به کارگردانی کیانوش عیاری وارد دنیای سینما شده بود، در فروردین ماه سال ۱۳۹۲ در پی ایست تنفسی و خونریزی مغزی به کما رفت و چند روز پس از آن با تشخیص مرگ مغزی از دنیا رفت.
به وصیت این هنرمند متولد ۱۳۵۶ تهران، اعضای بدن او در دوازدهم فروردین ماه همان سال اهدا شد و باعث نجات جان هفت نفر گردید. رضا داوودنژاد، همسر خواهر عسل بدیعی، ماه‌ها بعد در یک برنامه تلویزیونی از ویژگی‌های او به عنوان کسی پر از شور و شوق زندگی، مهربان و مادرانه یاد کرد و گفت آخرین جمله‌ی عسل این بوده که امسال سال من است.
داوودنژاد درباره جزئیات درگذشت توضیح داد که عسل هیچ بیماری پیشین نداشت و در سلامت کامل به سر می‌برد. او افزود در شب حادثه پس از آغاز سردرد و تهوع، عسل به بیمارستان بهمن منتقل شد اما برخورد نامناسبی از طرف کادر درمان با خانواده صورت گرفت. سپس او به بیمارستان کیان و پس از آن به بیمارستان لقمان منتقل گردید که مرکز تخصصی مسمومیت و مغز و اعصاب است.
همسر خواهر بازیگر خاطرنشان کرد که شایعه مسمومیت دارویی که در برخی رسانه‌ها منتشر شده بود، صحت ندارد و تنها برای دلداری والدین عسل که در مشهد زندگی می‌کردند، مطرح شده بود. او تأکید کرد که اگر اعضا در سلامت نبودند امکان اهدا وجود نداشت، بنابراین نحوه مرگ مانع اهدای اعضا نشده است.
عسل بدیعی فارغ‌التحصیل علوم تغذیه بود و در فیلم‌هایی نظیر دست‌های آلوده، هفت پرده، از صمیم قلب، شمعی در باد، پروانه‌ای در مه، سربلند و روز هشتم بازی کرده است. پس از فوت او و اهدای اعضا، تعداد افرادی که فرم‌های این‌ترنتی اهدای عضو را پر کرده‌اند چندین برابر افزایش یافت.
