انتقاد از تاسیس خبرگزاری‌های موازی توسط قوای سه‌گانه و وزارت‌خانه‌ها هزینه‌های بی‌دردمان بر بیت‌المال
منتقدان بودجه‌ریزی در سال‌های اخیر با افزایش سالانه بودجه‌های موسسات فرهنگی و دینی موافقت ندارند، اما متاسفانه تخصیص بودجه‌های کلان به موسسات دیگر غیر‌ضروری که بخش قابل توجه‌ی از پول‌های عمومی را می‌بلعنند و هیچ خاصیت ملموسی برای کشور ندارند، مورد بحث قرار نمی‌گیرد.
هم دولت در تدوین لایحه بودجه و هم مجلس در تصویب آن موظف‌اند برای چابک‌سازی حکمرانی تلاش کنند. چابک‌سازی حکمرانی مستلزم سه عمل اساسی است جلوگیری از افزایش موسسات و مراکز غیر‌ضروری، حذف موسسات موجود غیر‌ضروری و کاهش بودجه‌های زائد.
در سال‌های اخیر هر یک از قوای سه‌گانه به طور جداگانه خبرگزاری یا حتی چندین خبرگزاری برای خود تاسیس کرده‌اند که اخبار اختصاصی آن قوه را منتشر می‌کنند. نکته قابل توجه این است که این خبرگزاری‌ها موظف‌اند از رئیس قوه با تعریف و تمجید و با عناوین اختصاصی خبرده‌ی کنند و از سفر‌ها، سخنرانی‌ها، شرکت در همایش‌ها و اظهارنظر‌ها به صورت لحظه‌ای گزارش دهند.
بیش از این، تعدادی از وزارت‌خانه‌ها نیز جداگانه برای خود خبرگزاری تاسیس کرده‌اند که موظف‌اند اخبار ریز و درشت وزیر را با قید فوریت و جزئیات کامل منتشر کنند. قوای سه‌گانه و وزارت‌خانه‌ها همچنین به طور جداگانه روزنامه، هفته‌نامه، ماهنامه و فصلنامه دارند و بخشی پرهزینه برای تبلیغ کار‌های خود ایجاد کرده‌اند.
سوال اصلی این است که اگر وجود چنین خبرگزاری‌ها و نشریاتی الزامی است، فلسفه وجودی خبرگزاری دولتی جمهوری اسلامی و رسانه ملی چیست؟ اگر با این رسانه‌های عام که از بودجه دولت و بیت‌المال تغذیه می‌شوند مشکل وجود دارد، باید آن مشکل حل شود نه اینکه به جای حل مسئله، به تاسیس خبرگزاری‌ها و نشریات اختصاصی متوسل شده و هزینه‌های هنگفتی بر بیت‌المال تحمیل گردد.
تاسیس پژوهشگاه‌های متعدد برای هر وزارت‌خانه و دستگاه حاکمیتی، تشکیل انواع مراکز آموزش عالی و دانشگاه‌ها و دانشکده‌های غیر‌ضروری و افزودن بر مراکز فرهنگی کشور با عناوین و بهانه‌های گوناگون، از جمله کار‌های پرهزینه است که در سال‌های اخیر به طور عجیبی مرسوم شده است.
نکته‌ای که مایه تأسف شدید است، بی‌خاصیت بودن این کار‌های پرهزینه برای سرزمین است. این اقدامات نه تنها حالت فرهنگی و اقتصادی کشور را بهبود نبخشیده‌اند، بلکه هر روز به افت قیمت پول ملی و بدتر شدن وضعیت فرهنگی جامعه منجر شده‌اند، بگذریم از انتصابات غیر‌لازم در اطراف مقامات که بودجه‌های بسیاری را می‌بلعنند.
اگر تصمیم بر این باشد که اعتراضات صاحبنظران در مورد زائد بودن این موسسات بی‌خاصیت و افزایش نجومی هزینه‌ها و حقوق‌های فوق‌العاده صاحبان مناصب به گوش مسئولان نرسد، بهتر است منتقدان ساکت شوند و صاحبان قلم از نوشتن خودداری کنند. شرط حکمرانی صحیح قطعا این نیست؛ حکمرانان باید به پیشن‌هاد‌های خیرخوا‌هان دقت کنند تا بتوانند به حکمرانی موفق و سالم دست یابند.
