او درباره‌ی چالش‌های نقش‌اش بیان کرد بازی من به‌گونه‌ای بود که نباید نشان دهم چقدر سخت است؛ وقتی برای اولین بار زخم‌های گریمی را دیدم، فشارم افتاد. زخم‌ها آن‌قدر طبیعی بودند که حیرت‌انگیز بود، اما من باید حالتی عادی حفظ می‌کردم.

رشیدی افزود باید چندین حالت متناقض را هم‌زمان اجرا می‌کردم؛ زخم‌ها برای کاراک‌تر عادی بودند، اما واقعا عجیب و پیچیده به نظر می‌رسیدند.

بازیگر درباره‌ی افسردگی‌اش در بم گفت دقیقا در ماه آخر فیلمبرداری، بیش از سه هفته در بم بودم و درد و رنج مردم را از نزدیک دیدم. آن‌ها هنرمند نبودند، خود مردم بم بودند که همه عزیزی را از دست داده بودند. هر بار که این خاطرات را روایت می‌کنم، گریه‌ام می‌گیرد.

او خاطره‌ی یک مادر را نقل کرد که هشت نفر از فرزندانش را در زلزله از دست داده بود. رشیدی همچنین به مشکل وام‌های ۲۰ می‌لیون تومانی اشاره کرد برخی از ترس عدم توانایی بازپرداخت، وام نگرفته بودند و سختی‌های بسیار زیادی تحمل می‌کنند. آن‌ها شب‌ها می‌خوابیدند و صبح می‌فهمیدند کل زندگی‌شان نابود شده است.

این بازیگر از ضعف شدید این‌ترنت در بم انتقاد کرد تمام مدت حضورم آنجا به‌صورت قطره‌چکانی به این‌ترنت متصل می‌شدم تا از اخبار باخبر باشم. مردم به من می‌گفتند برای ما این حالت عادی شده و سرعت پایین این‌ترنت یک امر روزمره است.

رشیدی در پایان از مسئولین خواست لطفا کاری کنید که مردم بم پس از ۲۰ سال از حداقل امکانات زندگی برخوردار شوند.