به گزارش دانشدوست، پژوهشی از سوی دانشمندان دانشکده پزشکی دانشگاه نیویورک نشان میدهد که برخی از بازماندگان ایست قلبی تجربههای مرگ شفاف و بینظیری را پس از از دست دادن آگاهی ظاهر خود توصیف کردهاند.
بر اساس نتایج این مطالعه، کمتر از ده درصد از ۵۶۷ بیمار مورد بررسی پس از دریافت سيپیآر در بیمارستان، سلامت خود را به حداکثر رساندند و برای ترخیص از بیمارستان بازیافتند. چهار نفر از هر ده بیمار زندهمانده، سطحی از هشیاری را در طول انجام سيپیآر به یاد میآورند که در اندازهگیریهای استاندارد خود را نشان نداده بود.
این پژوهش دریافت که در زیرمجموعهای از این بیماران که از مغز آنها نوار مغزی تهیه شده بود، در چهل درصد موارد، فعالیت مغزی حتی یک ساعت پس از آغاز سيپیآر از حالت ایستا به حالت نرمال بازگشت. این یافتن چالشبرانگیز است و نشان میدهد که مغز در شرایط ظاهری بیحیاتی همچنان میتواند فعال باشد.
بازماندگان ایست قلبی همواره گزارشهای آگاهی بالا و تجربیات واضح و شفافی را ارائه دادهاند. این گزارشها شامل درک جداشدن از بدن، مشاهده وقایع بدون درد یا ناراحتی، و ارزیابی معنادار کنشها و روابط خود در طول زندگی است.
پژوهش جدید دریافته است که این تجربیات مرگ با رویا، هذیان، توهم یا آگاهی ناشی از سيپیآر متفاوت است و ماهیت منحصربهفردی دارد. پژوهشگران فرض کردهاند که مغز در حال مرگ سیستمهای بازدارنده طبیعی را جدا میکند و این فرایند میتواند دسترسی را به ابعاد جدید واقعیت باز نماید.
به عنوان مثال، برخی بیماران یادآوری تمام خاطرات از کودکی تا مرگ و ارزیابی اخلاقی آنها را گزارش دادهاند. اگرچه هدف تکاملی این پدیده همچنان ناشناخته باقی مانده، اما میتواند دری را به کاوش سیستماتیک اتفاقات پس از مرگ در فرد باز کند.
این اولین بار است که یک پژوهش در مقیاس بزرگ نشان میدهد احیای الکتریکی مغز پس از آغاز سيپیآر منجر به یادآوریها و تغییراتی در امواج مغز میشود که میتوان عناصر مشترک یک تجربه نزدیک به مرگ را شناسایی کرد. این تجربیات میتوانند نگاهی به ابعاد واقعی اما ناشناخته آگاهی انسان داشته باشند که پس از مرگ پوشیده میماند.
علاوه بر این، میتوان از این یافتهها بهعنوان راهنمایی برای طراحی روشهای جدید احیای قلب یا پیشگیری از آسیب مغزی استفاده کرد. پژوهشگران در مقاله خود جمعبندی کردهاند که تحقیقات تا به امروز واقعیت یا معنای تجربیات بیماران و ادعاهای آنها در رابطه با مرگ را تأیید یا رد نکردهاند و یادآوری تجربه مرگ نیازمند بررسیهای تجربی بیشتر است.
آنها قصد دارند آزمایشاتی برای تعیین دقیقتر اجزای زیستی آگاهی بالینی و نظارت بر آثار روانشناختی پس از ایست قلبی انجام دهند تا درک عمیقتری از این پدیده به دست آید.





