پژوهشگران دانشگاه هاروارد کشف کرده‌اند که سرعت بهبود زخم‌های بدنی به نحوه ادراک فرد از گذر زمان وابسته است، نه تنها به زمان واقعی سپری شده. این یافته در مطالعه‌ای منتشر شده در مجله ساینتیفیک رپور‌ترز گزارش شده است.
پیتر آنگل و الن لنگر، دو روانشناس مشهور هاروارد، با انجام آزمایشی کنترل شده بر روی ۳۳ داوطلب، نشان دادند که وقتی افراد فکر می‌کنند زمان سریع‌تر می‌گذرد، زخم‌هایشان سریع‌تر بهبود می‌یابد. این نتایج نظریه وحدت ذهن و بدن را تقویت می‌کند که بر اثر متقابل و همزمان افکار بر بدن و بالعکس تأکید دارد.
در این آزمایش، شرکت‌کنندگان سه بار تحت درمان بادکش درمانی قرار گرفتند تا کبودی‌های جزئی روی پوستشان ایجاد شود. هر جلسه دقیقا ۲۸ دقیقه طول کشید، اما با ترفند‌هایی نظیر تغییر سرعت تایمر، نمایش فیلم و تغییر فرکانس بازدید از زخم‌ها، ادراک زمان در سه حالت متفاوت مدیریت شد حالت عادی (۲۸ دقیقه به نظر ۲۸ دقیقه)، حالت آهسته (۲۸ دقیقه به نظر ۱۴ دقیقه) و حالت سریع (۲۸ دقیقه به نظر ۵۶ دقیقه).
نتایج نشان داد بهبود زخم در حالت ادراک زمان سریع به طور معناداری بیشتر از حالت عادی، و در حالت عادی بیشتر از حالت آهسته بود. این تفاوت‌ها با وجود یکسان بودن زمان واقعی در تمام سه حالت، رخ داد که نشان‌دهنده تأثیر مستقیم فرآیند‌های شناختی بر فیزیولوژی بدن است.
دانشمندان تأکید می‌کنند که در حالی که تأثیر احساسات بر سلامت بدن شناخته شده است، نقش عوامل شناختی انتزاعی‌تر مانند ادراک زمان تا به امروز به اندازه کافی مورد بررسی قرار نگرفته بود. این کشف می‌تواند پیامد‌های مهمی برای روش‌های درمانی و مراقبت از بیماران داشته باشد، زیرا نشان می‌دهد که مدیریت ادراک زمان می‌تواند به عنوان یک ابزار مکمل در فرآیند بهبود به کار رود.
