پژوهشگران دانشگاه کمبریج یک آزمایش خون سریع و ساده ابداع کردهاند که در کنار روشهای تشخیصی موجود، دقت شناسایی اختلال دوقطبی را به طور قابل توجهی افزایش میدهد. این پیشرفت علمی میتواند اطمینان حاصل کند که بیماران درمان مناسب را دریافت کنند و اهداف دارویی بالقوه برای این اختلال شناسایی گردد.
اختلال دوقطبی اغلب به اشتباه به عنوان اختلال افسردگی عمده تشخیص داده میشود، زیرا بیماران تمایل دارند در طول دورههای افسردگی به دنبال کمک پزشکی باشند نه در مراحل شیدایی. تشخیص دقیق از اهمیت بالایی برخوردار است چون هر یک از این بیماریها نیاز به رویکردهای درمانی متفاوت دارد.
جیکوب توماسیک، پژوهشگر ارشد این پروژه، توضیح داد افراد مبتلا به اختلال دوقطبی دورههایی از ضعف خلق و خو یا شدت بسیار بالا موسوم به شیدایی را تجربه میکنند، اما اغلب تنها در مرحله افسردگی به پزشک مراجعه میکنند. این موضوع باعث میشود بیماری آنها به اشتباه به عنوان افسردگی عمده شناسایی شود.
در این پژوهش بیش از سه هزار شرکتکننده مورد بررسی قرار گرفتند که هر یک ارزیابی جامع سلامت روان آنلاین شامل بیش از ششصد سؤال را تکمیل کردند. این ارزیابی موضوعاتی چون دورههای افسردگی گذشته یا کنونی، اضطراب عمومی، علائم شیدایی، سابقه خانوادگی و سوءمصرف مواد را در بر میگرفت.
از میان شرکتکنندگان، حدود هزار نفر برای ارسال نمونه خون انتخاب شدند که پژوهشگران آنها را برای یافتن بیش از ششصد متابولیت تجزیه و تحلیل کردند. پس از تکمیل مصاحبههای بالینی، دویست چهل و یک نفر به عنوان موارد تأییدشده اختلال دوقطبی در پژوهش وارد شدند.
پژوهشگران از میان متابولیتهای بررسیشده، هفده نشانگر زیستی برای اختلال دوقطبی شناسایی کردند که سرامید قویترین آنها بود. پژوهشهای پیشین سرامید را با برخی اختلالات روانی از جمله اختلال دوقطبی مرتبط دانسته بودند. نشانگرهای شناساییشده عمدتا با علائم شیدایی مادامالعمر مرتبط بودند و در گروه جداگانهای از بیماران تأیید شدند.
نتایج نشان داد که آزمایش خون به تنهایی میتواند تا سی درصد از بیماران مبتلا را تشخیص دهد، اما ترکیب آن با ارزیابی روانپزشکی آنلاین، میزان تشخیص را به طور قابل توجهی بهبود میبخشد، به ویژه در مواردی که تشخیص به وضوح مشخص نبود.
اگرچه این آزمایش هنوز در مرحله اثبات مفهومی قرار دارد، اما پژوهشگران معتقدند میتواند به بیماران و متخصصان پزشکی کمک کند. علاوه بر کاربردهای تشخیصی، نشانگرهای زیستی میتوانند برای شناسایی اهداف دارویی بالقوه نیز مورد استفاده قرار گیرند تا ارائه درمانهای بهتر را تسهیل کنند. این پژوهش در مجله جاما روانپزشکی به چاپ رسیده است.





