جواد خیابانی، گزارشگر باتجربه فوتبال، در روز‌های پایانی هفته گذشته در یک برنامه صبحگاه‌ی تلویزیونی از تصمیم خود برای بازنشستگی در سال آینده خبر داد و اعلام کرد که در حال پیگیری امور اداری در سازمان صدا و سیما است. این خبر در حالی اعلام شده که پیش از این خیابانی مرارا تصریح کرده بود شغل گزارشگری بازنشستگی ندارد و تا زمانی که حنجره‌اش اجازه دهد، به کار خود ادامه خواهد داد.
تحول در تصمیم خیابانی
اظهارنظر جدید خیابانی نشان‌دهنده تحولی در تصمیم‌گیری این گزارشگر است. اگرچه خبر بازنشستگی او تا حدی مورد توجه قرار گرفت، اما نگاه عمیق‌تری به شرایط گزارشگری فوتبال در تلویزیون ایران نشان می‌دهد که سطح و کیفیت پرورش نیرو درصدا و سیما به حدی نازل رسیده که حتی امکان دلتنگی برای خود خیابانی در آینده نزدیک فراهم شده است.
افول کارنامه حرفه‌ای
کار حرفه‌ای جواد خیابانی در سال‌های اخیر رو به افول گذاشته و او هرگز نتوانست به سطح گزارشگری‌های الذکر مانند حماسه ملبورن در پاییز ۱۳۷۶ برسد. در طول این سال‌ها خیابانی گاف‌های متعدد داشت، روی اعصاب مخاطبان بود و به عنوان مثال در دوره اخیر جام ملت‌های آسیا با بی‌خبری عجیب خود در مورد صعود تیم‌های سوم از مرحله گروه‌ی، حسابی شگفتی‌ساز شد.
نسل جدید گزارشگران و چالش‌های پیش رو
با وجود احترام به نیرو‌های تازه‌وارد در چرخه گزارشگری فوتبال ایران که تلاش میکنند و برخی استاندارد‌ها را دارند، این نسل به‌طور کلی در برقراری ارتباط با مخاطبان ناتوان بوده و ارزش افزوده کمی برای مسابقات فوتبال ایجاد کرده‌اند. در گذشته گزارشگران فوتبال مانند عادل فردوسی‌پور، مزدک می‌رزایی و جواد خیابانی به نوعی سلبریتی محسوب می‌شدند و مردم اطلاعات دقیقی از زندگی و کار آن‌ها داشتند، اما اکنون حتی تیفوسی‌ترین هواداران پرسپولیس و استقلال هم گاه اسم گزارشگر مسابقات تیم محبوب‌شان را نمی‌شناسند.
شبکه سه و عدم رقابت
این موضوع تنها به دلیل وجود رسانه‌های رقیب نیست، چرا که شبکه سه همچنان مهم‌ترین منبع پخش زنده مسابقات فوتبال داخلی است و مردم گزینه‌ای جز تماشای بازی‌های تیمشان از طریق این شبکه ندارند. با این حال، استعدادی کشف و پرورش نشده که به یک اندوخته باارزش تبدیل شود. احتمالا روزگاری باور نکردنی به نظر می‌رسید، اما اکنون امکان‌پذیر است که پس از بازنشستگی، دل‌ها حتی برای جواد خیابانی هم تنگ شود.
