دانشمندان موسسه کارولینسکا در سوئد بزرگترین مجموعه داده نشانگرهای زیستی مربوط به افراد با عمر طولانی را گردآوری کردهاند. این پژوهش بر اساس اطلاعات ۴۴ هزار سوئدی در بازه سنی ۶۴ تا ۹۹ سال انجام شده که تا ۳۵ سال تحت رصد مداوم سلامت قرار داشتهاند.
از میان شرکتکنندگان، ۱۲۲۴ نفر یعنی ۲.۷ درصد به سن ۱۰۰ سالگی رسیدند که ۸۵ درصد آنها زنان بودند. محققان ۱۲ نشانگر زیستی متفاوت در خون را بررسی کردند که شامل شاخصهای التهاب، متابولیسم، کارکرد کبد و کلیه، و همچنین نشانههای سوءتغذیه و کمخونی میشدند.
تفاوتهای قابلقياس در پروفایل خون
یافتهها نشان میدهد افرادی که به صدسالگی رسیدند، از شصتسالگی سطح گلوکز، کراتینین و اوریک اسید پایینتری داشتهاند. اگرچه مقادیر میانه این نشانگرها در هر دو گروه تقریبا یکسان بود، اما صدسالهها به ندرت مقادیر بسیار پایین یا بسیار بالا را تجربه میکردند.
بسیاری از شرکتکنندگان، چه صدسالهها و چه غیرصدسالهها، مقادیر نشانگرهای زیستی خارج از محدوده نرمال بالینی داشتند. محققان معتقدند این امر ناشی از آن است که دستورالعملهای مرجع برای جمعیتهای جوانتر و سالمتر تدوین شدهاند.
به جز آلانین آمینوترانسفراز (ALT) و آلبومین، تمام نشانگرهای بررسیشده با احتمال رسیدن به سن ۱۰۰ سالگی ارتباط معناداری داشتند. این رابطه پس از کنترل اثر سن، جنسیت و بار بیماری نیز برقرار ماند.
اندازه اثر این تفاوتها متغیر بود. برای مثال، افراد با سطح اوریک اسید پایین با احتمال ۴ درصد به صدسالگی میرسیدند، در حالی که این عدد برای گروه با اوریک اسید بالا ۱.۵ درصد بود. حتی تفاوتهای کوچک نیز میتواند بر ارتباط بین سلامت متابولیک، تغذیه و طول عمر دلالت کند.
این مطالعه نمیتواند تعیین کند که کدام عوامل سبک زندگی یا ژنتیکی باعث ایجاد این تفاوتها شدهاند، اما دانشمندان فرض میکنند تغذیه سالم و مصرف الکل نقش اساسی داشته باشند. توصیه میشود به کارکرد کلیه و کبد، سطح گلوکز و اوریک اسید بدن دقت بیشتری شود.
شانس بدون شک در رسیدن به عمر بسیار طولانی دخالت دارد، با این حال تفاوتهای مشاهدهشده در نشانگرهای زیستی نشان میدهد که ژنها و سبک زندگی نیز نقش اختصاصیای در طول عمر ایفا میکنند.





