دانشمندان سوئدی، جزایر لانگر‌هانس یا جزایر پانکراس را که خوشه‌های سلولی در لوزالمعده هستند و انسولین تولید می‌کنند، مورد بررسی قرار دادند. پیش از این از سلول‌های اهدایی این عضو در درمان تجربی دیابت نوع اول نتایج امیدوارکننده‌ای حاصل شده بود.
در دیابت نوع اول، سیستم ایمی بدن به سلول‌های مسئول تولید انسولین، هورمونی که در تنظیم سطح قند خون نقش دارد، حمله می‌کند.
محققان معتقدند کاشت ایمپلنت در چشم برای جلوگیری از این حملات ایده‌آل است، زیرا چشم می‌تواند مواد یا مولکول‌های خارجی را بدون برانگیختن واکنش الت‌هابی سیستم ایمی تحمل کند.
آنا هرلند، نویسنده اصلی این تحقیق و مدرس ارشد بیونانوتکنولوژی در موسسه فناوری سلطنتی سوئد (KTH)، به یورونیوز نکست گفت پیوند جزایر پانکراس اهدایی همواره درجاتی از واکنش سیستم ایمی را در پی دارد، اما از آنجا که چشم سلول‌های ایمی مستقری ندارد، با کاشت ایمپلنت از اولین واکنش‌های سیستم ایمی به حضور سلول‌های پانکراس جلوگیری می‌شود.
شفافیت چشم همچنین به محققان اجازه می‌دهد تا ایمپلنت را در طول زمان تحت نظر داشته باشند.
این ایمپلنت که حدود ۲۴۰ می‌کروم‌تر طول دارد، بین عنبیه و قرنیه در اتاقک قدامی چشم قرار می‌گیرد. در آزمایشات انجام شده بر روی موش‌ها، این ایمپلنت برای چندین ماه در چشم آن‌ها باقی مانده است.
به گفته محققان، این ارگان‌های کوچک به سرعت با رگ‌های خونی حیوان می‌زبان ادغام می‌شوند و عملکردی طبیعی دارند.
نتایج این تحقیق در نشریه علمی منتشر شده است.
