به گزارش خبرگزاریهای بینالمللی، تیمی از محققان دانشگاه ساوث استرالیا روشی درمانی پیشگام را برای مقابله با زخمهای مزمن بدون نیاز به آنتیبیوتیک یا پانسمانهای نقرهای عرضه کردهاند که بر پایه فناوری پلاسما تکیه دارد. این ابتکار که با نام افی هیدروژل فعالشده پلاسما (PAHT) شناخته میشود، امید جدیدی برای میلیونها بیمار مبتلا به زخمهای پای دیابتی و عفونتهای مزمن دیگر ایجاد کرده است.
پلاسما به عنوان حالت چهارم ماده، گازی شبهخنثی از ذرات باردار و خنثی است که حرکت جمعی از خود نشان میدهد. در این روش نوآورانه، گاز یونیزهشده برای تولید گونههای اکسیژن و نیتروژن فعال (RONS) به کار میرود که در بستر هیدروژل آزاد شده و دو اثر همزمان دارند مهار عفونت و تسریع فرآیند التیام بافتهای زخمخورده. اندره زیلی، سرپرست این پژوهش، تأکید میکند که افزایش جهانی مقاومت باکتریها در برابر آنتیبیوتیکها و سمیت ناشی از نقره، ضرورت یافتن جایگزینهای بیخطر را دوچندان کرده است.
آمارهای منتشرشده نشان میدهد که بیش از ۵۴۰ میلیون نفر در سراسر جهان با دیابت زندگی میکنند و حدود ۳۰ درصد از این جمعیت در طول عمر خود دچار زخم پای دیابتی خواهند شد. این پهنه وسیع از شیوع، بار سنگینی بر سامانههای بهداشتی تحمیل میکند و در صورت عدم درمان موثر، اغلب به برش أعضاء منجر میشود. محققان استرالایی نتایج آزمایشگاهی خود را در مجله معتبر منتشر کردهاند و تأکید دارند که این فناوری پتانسیل کاربرد در طیف وسیعی از زخمهای مزمن و عفونتهای داخلی را دارد.
یک جنبه کلیدی که این درمان را متمایز میسازد، استفاده از مواد اولیه طبیعی موجود در هوا و آب برای تولید عوامل فعال است که در نهایت به ترکیبات غیرسمی و سازگار با محیط زیست تجزیه میشوند. برخلاف روشهای سنتی که اغلب عوارض جانبی دارند یا با باکتریها روبرو میشوند، مکانیسم اکسیداتیو پلاسما طیف وسیعی از باکتریهای رایج را به طور قابلتوجهی از بین میبرد بدون اینکه زمینهساز مقاومتهای جدید شود. این ویژگی، PAHT را به گزینهای ایدهآل برای مدیریت بلندمدت زخمهای مزمن تبدیل میکند.
در میانه مسیر توسعه این فناوری، تیم پژوهشگری به بررسی احتمال ترکیب این هیدروژل هوشمند با داروهای ضدسرطانی برای درمان هدفمند تومورها پرداخته است. ایده اصلی بر این استوار است که مواد فعال پلاسما را در قالب ژلهای تزریقپذیر به محیط تومور برسند و با آزادسازی تدریجی در بازه زمانی طولانی، نفوذ عمیقتر و اثرپذیرتر دارو را در بافتهای سرطانی تضمین کنند. این رویکرد میتواند راهکارهای جدیدی برای ارتقای کارایی کیموتراپی و کاهش عوارض سیستمی فراهم آورد.
مرحله بعدی برنامه تحقیقاتی، آزمونهای بالینی بر روی بیماران انسانی جهت بهینهسازی پارامترهای الکتروشیمیایی و تایید ایمنی و اثربخشی در محیطهای درمانی واقعی است. اگر نتایج اولیه در سطح انسانی تایید شوند، پلاسما میتواند آغازین عصر جدیدی در پزشکی تجدد بافت، آنکولوژی و مدیریت عفونتهای مقاوم باشد. اندره زیلی با اشاره به گستردگی پتانسیلهای هنوز کشفنشده، بیان میکند که آنچه تا کنون مشاهده شده تنها نوک کوه یخ است و آفاق کاربردهای پزشکی پلاسما بسیار فراتر از تصویر جاری میروید.





