<p dir="rtl"به نقل از نیوزویک، مطابق مطالعه‌ای که در مجله آسترونومیشه ناخرتیختن منتشر شده، یک اثر باستانی در ایتالیا کشف شده که در واقع یک دیسک سنگی با حکاکی‌هاست و می‌تواند کلید گشودن یک راز کهن باشد. محققان معتقدند این حکاکی‌ها در حقیقت نقشه آسمان شب هستند.

<p dir="rtl"در طول این تحقیق، محققان چندین حکاکی روی این دیسک را شناسایی کردند که به عقیده آن‌ها دقیقا با موقعیت گروه‌های ستاره‌های قابل رویت در آسمان شب مطابقت دارد. از این رو این سنگ آینه اگر قدیمی‌ترین نقشه آسمان نباشد، بی‌تردید یکی از کهن‌ترین نقشه‌های آسمانی است که تا به امروز کشف شده و در هر صورت نیازمند تحقیقات بیشتر برای درک ماهیت آن می‌باشد.

<p dir="rtl"این سنگ که تقریبا به اندازه تایر اتومبیل است، در مکان قلعه باستانی تپه‌ای در روپین‌پیکولو در شمال شرقی ایتالیا آشکار شده است. این سبک از سکونتگاه‌های تاریخی معمولا دارای دیوارهای سنگی عظیم هستند که برای محافظت از قلعه‌ها ساخته شده‌اند. این بنا اکنون با نام کاستلیری شناخته می‌شود.

<h3 dir="rtl"حکاکی‌ها چه حکایتی دارند؟

<p dir="rtl"به گفته کارشناسان، قلعه کاستلیری در روپین‌پیکولو در بین سال‌های ۱۸۰۰ تا ۱۶۵۰ پیش از میلاد تا ۴۰۰ پیش از میلاد به عنوان یک قلعه مستحکم مورد استفاده قرار گرفته، اما مشخص نیست این سنگ چقدر قدمت دارد و به احتمال زیاد به بخشی از این دوره تاریخی برمی‌گردد و حداقل ۲۴۰۰ ساله است.

<p dir="rtl"مطابق نظر کارشناسان این دیسک سنگی، علائمی دارد که بوضوح توسط دست انسان شکل گرفته و چنین نشانه‌هایی به صورت تصادفی تشکیل نمی‌شوند. این نشانه‌ها به شکلی نامنظم روی سطح دیسک پراکنده شده‌اند اما همه آن‌ها جهت‌گیری مشترکی دارند که نشان می‌دهد توسط یک فرد و با استفاده از نوعی قلم درز ابتدایی حکاکی شده‌اند.

<p dir="rtl"به طور کلی، محققان ۲۹ علامت را روی این سنگ مشاهده کرده‌اند که ۲۴ مورد از آن‌ها در یک روی سنگ قرار دارد و ۵ مورد دیگر در روی دیگر. نکته مهم این است که دانشمندان با بهره‌گیری از یک نرم‌افزار، این علائم را به صورت نقشه‌ای ترسیم کرده و بر پایه نحوه ش ستاره‌ها در آسمان در طول دوره‌ای که قلعه روپین پیکولو مورد استفاده قرار گرفته، به گروه‌های خاصی از ستارگان در صورت فلکی عقرب، شکارچی و کاسیوپیا و خوشه پروین رسیده‌اند.

<p dir="rtl"محققان به این نتیجه رسیدند که با دقتی که با توزیع ستاره‌های مذکور مطابقت دارد، خیلی بعید است که این نشانه‌ها به صورت تصادفی روی این سنگ ترسیم شده باشند.

<h3 dir="rtl"علائمی که قابل شناسایی نیست

<p dir="rtl"جالب است که یکی از این علائم که در قسمت شمالی صورت فلکی شکارچی روی این سنگ حکاکی شده، ابهام‌های گسترده‌ای را به همراه داشته؛ زیرا دانشمندان نتوانستند آن را در آسمان شب فعلی شناسایی کنند.

<p dir="rtl"این علامت غیرقابل شناسایی، همانند سایر علائم است و طبعا با هدفی خاص و به طور عمد ترسیم شده است. محققان برای توضیح بیشتر در این زمینه، به این موضوع اشاره کردند که این علامت ممکن است نشان‌دهنده ستاره‌ای در صورت فلکی شکارچی باشد که در زمان حکاکی روی این سنگ در فضا وجود داشته، اما پس از آن تبدیل به یک ابرنواختر شده (انفجارهای فاجعه‌باری که در زمان مرگ ستاره‌های بزرگ رخ می‌دهد) و یا احتمالا هم علامتی از یک ابرنواختر ناکام‌مانده باشد.

<p dir="rtl"مراد از ابرنواختر ناکام‌مانده این است که یک ستاره به صورت ناگهانی، همانند مراحل ابتدایی یک ابرنواختر درخشان می‌شود؛ اما اوضاع طبق روال معمول پیش نمی‌رود. فکر می‌شود که سیاهچاله‌ها، باقی‌مانده‌های ابرنواخترهای ناکام‌مانده باشند.

<p dir="rtl"در صورتی که علامت روی این سنگ، یک ابرنواختر ناکام‌مانده باشد، سیاهچاله باقی‌مانده از آن اکنون قابل مشاهده نخواهد بود؛ اما می‌توان با بهره‌گیری از مشاهدات نجومی مدرن آن را شناسایی کرد.

<p dir="rtl"نویسندگان این مطالعه نوشته‌اند: ابرنواخترهای ناکام‌مانده واقعا جذاب هستند؛ زیرا یکی از تکنیک‌های جستجوی آن‌ها، دقیقا جستجوی ستاره‌های گمشده در آسمان فعلی با بهره‌گیری از تصاویر قدیمی است. این امکان، راه را برای تأیید تفسیرهای پیشنهادی فراهم می‌کند."

<p dir="rtl"محققان اکنون در جستجوی انجام مطالعات بیشتر برای بررسی تفسیر پیشنهادی می‌باشند تا بتوانند معنی و مفهوم علائم روی این سنگ را آشکار کنند. نویسندگان این مقاله می‌گویند: ما این تفسیر را به عنوان یک فرضیه در نظر می‌گیریم و از افرادی که در حال انجام مطالعات و تحقیق در مورد تمدن کاستلیری هستند، می‌خواهیم تا از تخیل‌های بی‌بیه پرهیز کنند. کشف باقی‌مانده یک ابرنواختر ناکام‌مانده در موقعیت علامت ناشناخته در شمال ستاره ابطالجوزا (آلفای شکارچی) روی دیسک سنگی، تحقیقات و دیدگاه ما را ثابت خواهد کرد."

<h3 dir="rtl"یکی از قدیمی‌ترین تصاویر از آسمان

<p dir="rtl"هرچند زمان دقیق شکل‌گیری این دیسک سنگی تا این میزان آشکار نیست اما از آنجا که دست‌کم ۲۴۰۰ سال قدمت دارد، این سنگ ممکن است یکی از کهن‌ترین نقشه‌های آسمانی باشد که تا به امروز کشف شده است.

<p dir="rtl"قدیمی‌ترین زمان احتمالی حکاکی این سنگ به سال ۱۸۰۰ پیش از میلاد برمی‌گردد اما حتی اگر آخرین تاریخ انجام این حکاکی را در نظر بگیریم نیز قدمت آن به ۴۰۰ سال پیش از میلاد برمی‌گردد و نمایش آسمان روی این سنگ در مقایسه با یافته‌های مشابه دیگر، بسیار کهن است.

<p dir="rtl"قدیمی‌ترین عکس شناخته شده از آسمان، به احتمال زیاد دیسک نبرا است. یک شی باستانی برنزی که در آلمان یافت شده و قدمت آن به نزدیک سال ۱۶۰۰ پیش از میلاد برمی‌گردد. این دیسک ویژگی‌هایی دارد که به اجرام نجومی تفسیر شده‌اند. اما برخی از محققان معتقدند این دیسک بیشتر یک نمایش نمادین است تا یک نقشه دقیق نجومی. نقشه‌های دقیق از آسمان اولین بار در قرن اول پیش از میلاد و حداقل چند قرن بعد از زمان تقریبی شکل‌گیری دیسک روپین پیکولو ارائه شده‌اند.

<p dir="rtl"از نظر دیگر اطلاعات مقداری در مورد جمعیتی که در آن دوره در منطقه روپین پیکولو زندگی می‌کردند وجود دارد؛ اما محققان معتقدند این دیسک ممکن است به ردیابی تغییر فصل به این افراد کمک کرده و آن‌ها از آن برای تعیین زمان مناسب برای انجام فعالیت‌های کشاورزی بهره برده باشند.