نزدیک به چهارصد و بیست و پنج می‌لیون نفر در جهان مبتلا به دیابت هستند و هفتاد و پنج می‌لیون نفر از آنان برای کنترل سطح قند خون به تزریق انسولین وابسته‌اند.
دانشمندان دانشگاه ترومسو، دانشگاه قطب شمال نروژ، جانشینی برای تزریق انسولین بازدید کرده و قرصی محصورشده با نانوحامل‌های ریز انسولین تدوین نموده‌اند که برای تحویل مستقیم به کبد طراحی شده است.
پیتر مک‌کورت، محقق این تحقیق از دانشگاه ترومسو، اظهار داشت این روش مصرف انسولین دقیق‌تر است چون آن را به شدت به مناطقی از بدن می‌رساند که بیش‌ترین نیاز را دارند. هنگام تزریق با سرنگ، انسولین در سراسر بدن پخش شده و می‌تواند عوارض جانبی ناخواسته ایجاد نماید.
برخلاف بسیاری از دارو‌های بلعی، انسولین باید تزریق شود زیرا پیش از رسیدن به کبد در معده تجزیه می‌گردد. محققان این مانع را با تشکیل یک پوشش محافظ حل کرده‌اند که تنها در صورت بالا بودن سطح قند خون در کبد تجزیه می‌شود.
مک‌کورت افزود ما پوششی تدوین کرده‌ایم که از انسولین در برابر تجزیه توسط اسید معده و آنزیم‌های گوارشی در مسیر عبور از سیستم گوارش محافظت می‌کند و آن را تا رسیدن به مقصد، یعنی کبد، ایمن نگاه می‌دارد.
نیکلاس جی هانت، محقق ارشد این تحقیق از دانشگاه سیدنی، بیان کرد برای اینکه انسولین خوراکی را خوش‌مزه کنیم، آن را در شکلات بدون قند قرار دادیم؛ این رویکرد با استقبال خوبی روبرو شد.
به گفته هانت، این قرص‌ها روش عملی‌تر و بیمارپسند‌تری برای مدیریت دیابت ارائه خواهند داد و خطر هیپوگلیسمی (شرایطی که در آن سطح قند خون پایین‌تر از حد طبیعی می‌شود) را کاهش می‌دهند. این تکنیک برخلاف تزریق‌هایی که در آن‌ها کل انسولین در یک بار آزاد می‌شود، امکان آزاد‌سازی کنترل‌شده انسولین بر پایه نیاز بیمار را فراهم می‌آورد.
محققان بیان می‌کنند روش تحویل انسولین این قرص شبیه کارکرد انسولین در افراد سالم است و عوارض جانبی کمتری خواهد داشت. وقتی انسولین با سرنگ زیر پوست تزریق می‌شود، مقدار بیش‌تری از آن به عضلات و بافت‌های چربی می‌رود که می‌تواند منجر به تجمع چربی گردد.
هیپوگلیسمی که به طور بالقوه می‌تواند برای دیابتی‌ها خطرناک باشد، با روش نوین با عوارضی کمتر روبرو خواهد بود. علاوه بر این، نیازی به سوزن‌زنی نیست و بیمار می‌تواند دوز مورد نیاز را راحت‌تر مصرف نماید.
به گفته محققان، این شکل از انسولین نیازی به نگهداری در یخچال ندارد.
انسولین خوراکی روی کرم‌های لوله‌ای (نماتد‌ها)، موش‌های صحرایی و موش‌های دیابتی آزمایش شده است. در آزمایش اخیر، محققان آن را روی بیست بابون سالم آزمایش کردند و دریافتند که سطح قند خون آن‌ها کاهش یافته است.
آزمایش‌های انسانی در سال ۲۰۲۵ آغاز خواهد شد و محققان امیدوارند این داروی نوین تا دو تا سه سال آینده برای استفاده در دسترس قرار گیرد. نتایج این تحقیق در نشریه نیتشر نانو تکنولوژی منتشر شده است.
