ناقد سینما درستکار در گفت‌وگویی با دانش‌دوست، وضعیت سینمای ایران در سال ۱۴۰۲ را بررسی و از کیفیت آثار اکران‌شده، آمار گیشه، قیمت بلیط و لو رفتن فیلم‌ها انتقاد کرد.
فیلم‌های صدرنشین گیشه فاقد کیفیت هنری‌اند
درستکار بیان کرد فیلم‌های صدرنشین گیشه فاقد کیفیت و بنیان نقد شدن هستند؛ این آثار با ادعای شاد کردن جامعه مضطرب ساخته شده‌اند اما نه می‌توانند جامعه را شاد کنند، نه اتفاقی رقم می‌زنند و نه قوت ماندگاری دارند. او افزود که این فیلم‌ها حاصل بی‌برنامگی نظام سینمایی هستند و سازندگان تجاری، شاه‌کلید‌های تکراری را به کار می‌برند.
در مورد فیلم فسیل او گفت این فیلم هم قابلیت نقد ندارد، فقط مقداری بهتر از بقیه است.
مقایسه با دهه‌های قبل سینمای بهتر و پرفروش هم‌زمان وجود داشت
ناقد سینما یادآوری کرد در ۱۰ سال قبل، فیلم‌های اصغر فرهادی و سعید روستایی هم پرفروش بودند و هم قابل نقد. اگر برادران لیلا اکران می‌شد، قطعا فروش بالایی داشت.
آمار سال ۱۴۰۲ ۵۵ فیلم، ۲۶ می‌لیون مخاطب، اما ارقام مشکوک
به آمار رسمی، در ۱۴۰۲ حدود ۵۵ فیلم اکران شده‌اند. پرفروش‌ترین فسیل با ۳ هزار و ۲۴۲ می‌لیارد ریال، دومین هتل با ۲۷۳ می‌لیارد تومان و مجموع فروش نزدیک هزار می‌لیارد تومان با ۲۶ می‌لیون مخاطب در جامعه ۸۶ می‌لیونی گزارش شده. درستکار این ارقام را محل شک دانست و گفت رقابت بین سازندگان طنز برای بالا بردن آمار، خرید صندلی، اجاره سالن و دستکاری در چرخه اکران باعث آمار‌سازی شده.
سینما از مد افتاده؛ مخاطب به سریال و پلتفرم‌ها رفته
او تأکید کرد سینمای ایران دیگر از مد افتاده است. این پدیده جهانی است اما در ایران شدید‌تر شده. مردم از دیدن فیلم‌های بی‌کیفیت خسته شده‌اند و به سریال‌ها و پلتفرم‌های این‌ترنتی روی آورده‌اند. درستکار اضافه کرد جشنواره‌ها خودگردان شده، سینماگران قهر کرده‌اند و یک حلقه کوچک کار‌های تکراری را ادامه می‌دهد.
قیمت بلیط با تورم گران نیست، اما مفت گران است
در مورد بلیط‌های ۴۰ تا ۸۰ هزار تومانی، او گفت با توجه به گرانی‌ها بلیط گران نیست، اما با توجه به کیفیت فیلم‌ها مفت گران است؛ یعنی دیدن فیلمی مثل شهر هرت خسارت روحی به مخاطب می‌زند.
لو رفتن ۸ فیلم در دوره خزاعی صدمه‌ها بعدا معلوم می‌شود
ناقد درباره لو رفتن ۸ فیلم در مدیریت خزاعی اظهار داشت خسارت‌های مالی و فرهنگی امروز دیده نمی‌شود، بعدا گسترده‌تر از این سخنان خواهد بود. لو رفتنها محصول خود نظام سینماست و چون سینما از مد افتاده، اهمیتی برای مخاطب ندارد.
هنرمندان واقعی تبلیغات تجاری نمی‌کنند
درستکار تصریح کرد هنرمندان مهم ما کار تبلیغاتی برای پول نمی‌کنند؛ این کار را افرادی می‌کنند که به هنر بی‌گانه‌اند.
سیستم بدبینانه باعث فرار اساتید و عدم تولیدمحور شد
او نتیجه گرفت سیستمی که نگاه بدی به کس و کاران دارد، باعث می‌شود کیارستمی، مهرجویی، بیضایی و فرهادی از دست بروند و شاگردان خوبی پرورش داده نشود. این حالت دومینویی است که سینما را به خط پایان می‌رساند بدون اینکه نفسی برای رسیدن به مقصد باقی بماند.
