به گزارش ساینس الرت، فلات مرزی ملانزی یک گورستان زمینشناسی از صخرههای مرده و جزایر نابود شده است که در امتداد صدها کیلومتر در لبه شمال شرقی منطقه ملانزیا در اقیانوس آرام قرار دارد.
این منطقه یکی از ساختارههای موسوم به استانهای بزرگ آتشفشانی محسوب میشود که معمولا ناشی از جاری شدن حجم زیادی از سنگ در اثر لغزش بیپایان صفحات اقیانوسی است.
منشأ این فلات مرزی تا کنون ناشناخته بود، اما اکنون یک مطالعه بینالمللی تحت هدایت کوین کنراد، دانشمند علوم زمین دانشگاه نوادا، شواهد مهمی درباره فرآیند شکلگیری این ساختار کشف کرده که میتواند درک بهتری از نیروهای شکلدهنده سیاره زمین فراهم آورد.
این ابرساختار وسعتی نزدیک به ۲۲۲ هزار کیلومتر مربع دارد که اندکی کمتر از مساحت انگلستان است. بررسی موادی از سطح آن نشان میدهد این فلات ماهیت آتشفشانی دارد و رگههای سنگی آن از گدازههای سردشدهای تشکیل شده که بین ۱۲۲ تا ۸۳ میلیون سال پیش آزاد شدهاند.
با این حال، کاوش بستر اقیانوس نشان میدهد که تولد این ساختار روال سادهای نداشته و دستکم ۲۵ ساختار آتشفشانی نزدیک در تشکیل آن نقش داشتهاند. درک بهتر رشد مداوم این ابرساختار میتواند به فهم تغییرات اقلیمی و رویدادهای انقراض گذشته کمک کند.
کنراد و تیم تحقیقاتی او با استفاده از دادههای منتشرشده قبلی درباره نسبت ایزوتوپی و اطلاعات زمینشیمیایی، پیشرفت پوسته زمین را مدلسازی کردند. با ترکیب دادهها، کانون آتشفشانی لوییزویل در اقیانوس آرام جنوبی به عنوان پایه بنیادهای این فلات مرزی در حدود ۱۲۰ میلیون سال پیش، در دوره تسلط دایناسورها، شناسایی شد.
حدود ۴۵ میلیون سال بعد، همان ناحیه ضعیفشده از پوسته با کانون رورتو-آراگو برخورد کرد که منجر به ظهور جزایر تازه شد. یک کانون سوم نیز که مسئول ظهور جزایر ساموان است، نزدیک به ۲۰ میلیون سال پیش دور جدیدی از فعالیت آتشفشانی را آغاز کرد.

تا امروز نیز نیروهای عظیم شکلدهنده پوسته زمین در تغییر این ابرساختار فعال هستند که نشان میدهد تشکیل مناطق بزرگ آتشفشانی تا چه حد میتواند پیچیده باشد.





