یک تیم محققان به رهبری دکتر فیل کاوانا از دانشگاه کانبرا و دانشگاه استرالیای جنوبی، نتایج مطالعه‌ای را منتشر کرده‌اند که مکانیسم‌های عصبی عشق رمانتیک را توضیح می‌دهد.
این پژوهش با نظر‌سنجی از هزار و پانصد و پنجاه و شش جوان آغاز شد که خود را در حالت عاشقی توصیف می‌کردند. هدف اولیه بررسی احساسات و رفتار‌های شرکت‌کنندگان در ارتباط با شریک زندگی آن‌ها بود.
در فاز دوم مطالعه، هشتصد و دوازده نفر از افراد که دوره عاشقی‌شان کمتر از دو سال بود، مورد بررسی قرار گرفتند. محققان می‌خواستند نقش سیستم فعال‌سازی رفتاری یا بی‌اس در شکل‌گیری عشق رمانتیک را بررسی کنند.
نتایج نشان داد که در بسیاری از افراد، عشق باعث تغییر موقت در کارکرد مغز می‌شود که تمرکز افکار و اعمال را بر روی معشوق متمرکز می‌کند.
دکتر کاوانا دلیل این تحول رفتاری را به هجوم هورمون‌ها نسبت می‌دهد. او توضیح می‌دهد که اکسی‌توسین در طول تعامل با عزیزان در سیستم عصبی و جریان خون گردش دارد.
با این حال، وقتی یک شخص برای ما اهمیت ویژه‌ای پیدا می‌کند، ترکیب اکسی‌توسین با دوپامین در مغز آزاد می‌شود. این ترکیب شیمیایی پایه بیولوژیک دوران عاشقی را تشکیل می‌دهد.
دکتر کاوانا تأکید می‌کند که عشق به طور اساسی مسیر‌های مرتبط با احساسات مثبت در مغز را فعال می‌کند و این فرآیند پایه علمی تغییرات شناختی و رفتاری در دوران عاشقی است.
