پژوهشگران دانشگاه وایومینگ آمریکا کشف کرده‌اند که پروتئین‌های موجود در خرس‌های آبی (تاردیگراد) می‌توانند فرآیند‌های مولکولی در سلول‌های انسانی را کند کنند و راهی جدید برای مقابله با پیری و افزایش پایداری سلولی باز کنند.
به گزارش دانش دوست، این مطالعه تحت سرپرستی سیلویا سانچز مارتینز، دانشمند ارشد آزمایشگاه پروفسور توماس بوثبی در دپارتمان زیست‌شناسی مولکولی انجام شده و در مجله منتشر گردیده است.
خرس‌های آبی موجودات می‌کروسکوپی هستند که طول آن‌ها کمتر از نیم می‌لی‌متر است و می‌توانند در برابر خشک شدن کامل، منجمد شدن، تابش شدید و حتی خلأ فضا زنده بمانند. این موجودات با ورود به حالتی به نام بیوستاز و تولید پروتئین‌های خاص، ژل‌هایی در درون سلول‌ها می‌دهند که شدت فرآیند‌های حیات را به شدت کاهش می‌دهد.
مارتینز بیان کرد وقتی این پروتئین‌ها به سلول‌های انسانی وارد می‌شوند، به شکلی شگفت‌انگیز به ژل تبدیل شده و متابولیسم را کاهش می‌دهند. سلول‌های انسانی حاوی این پروتئین‌ها در حالت بیوستاز، در برابر استرس‌های محیطی مقاوم‌تر شده و برخی از توانایی‌های خرس آبی را به دست می‌آورند.
پروفسور بوثبی تأکید کرد که این فرآیند به طور کامل برگشت‌پذیر است؛ وقتی استرس و سختی از بین می‌رود، ژل‌های خرس آبی حل شده و سلول‌های انسانی به متابولیسم طبیعی خود بازمی‌گردند.
پژوهشگران در مقاله خود نوشتند که یافته‌هایشان راهی را برای توسعه فناوری‌های مبتنی بر القای بیوستاز در سلول‌ها و حتی موجودات کامل فراهم می‌کند تا روال پیری کند شده و ذخیره‌سازی و پایداری سلولی افزایش یابد.
پیش از این، گروه بوثبی نشان داده بود که پروتئین‌های طبیعی و مهندسی‌شده خرس آبی می‌توانند برای تثبیت دارو‌های حیاتی مانند دارو‌های هموفیلی به کار روند و نیازی به نگهداری در یخچال نداشته باشند.
