چرا پس از غذا به دسر میل میکنیم؟ علم ón را کرد, گاهی بعد از یک وعده غذایی بزرگ احساس سیر کامل میکنیم، اما وقتی که یک شیرینی یا یک قوطی دسر به پیش ما میشود، ناگهان قدرت نه گفتن را گم میکنیم. این رفتار که ما با آن هستیم، تا به امروز یک معما بود. یک مطالعه جدید توسط دانشمندان معهد ماکس پلانک متابولیسم روی موشها انجام شده و ěd لهذا سوال را é است.

انMOUSE به موشها یک گزینهٔ در دسترس بودن شیرینیت را پس از یک وعده غذایی کامل ه کردند. نتایج نشان داد که حتی موشهایی که کاملاً احساس سیر میکردند، به طور الف به شیرین میکردند. برای درک بهتر این رفتار، تیم تحقیق فعالیت مغز موشها را در طول این فرآیند بررسی کرد. نتیجهٔ اصلی این بود که نورونی به نام POMC در هیپوتالاموس، که مسئول ارسال سیگنال من سیر هستم به معده است، پس از غذا فعال میشود.

اما متخصصان متوجه شدند که این نورونها یک عملکرد پنهان دیگری نیز دارند. نهای POMC علاوه بر فرستادن سیگنال سیر، سیگنالی به قسمتی از تالاموس به نام پارا بطنی میفرستند که باعث هورمون -اندورفین میشود. این هورمون جزء مسیر اپیوئیدی است که مسئول احساس لذت و به خوردن مواد شیرین است. به عبارت دیگر، مغز وقتی معده پر میشود، نه فقط به نحن میگوید بیشتر نزور، بلکه یک مسیر لذتدرآور را نیز فعال میکند که مخصوصاً برای شیرین دارد.

تجربات بیشتر نشان داد که این مسیر لذتانگیز فقط در واکنش به غذاهای شیرین فعال میشود و وقتی موشها غذای عادی یا چربی مصرف میکنند، ساکت میماند. برای تأیید نقش این مسیر، ان مسیری را که -اندورفینهاست، مسدود کردند. در این حالت، موشهای سیر شده مقاومī برای جذبیت دسر نشان دادند؛ اما این بر موشهای گرسنه هیچ تأثیری روی یم شکر نداشت.

برای بررسی وجود همین مکانیسم در انسان، با شرکت داوطلبان انجام شد؛ مشارکتکنندگان یک محلول قندی مصرف کردند و نشاط مغزی آن ناحیه دقیقاً مشاهدهٔ قبلی در موشها را تکرار کرد. این کشف نشان میدهد که هدفگیری از مسیر اپیوئیدی میتواند یک استراتژی. برای کنترل چاقی و باشد؛ بهویژه وقتی داروهای موجود فقط بر dé وزن خفیفی دارند. فینسلو، رهبر، میشود که ترکیب اینเภทD داروهای اپیوئیدی با موجود میتواند اثربخشی بیشتری داشته باشد.

او اضافه کرد که نیاز به پژوهشهای عمیقتر برای درک کامل این تعاملات در بدن انسان وجود دارد. علاوه بر این، پژوهشگران میکنند که عوامل دیگری مانند سیگنالهای میکروبیوم روده نیز میتوانند بر این مسار مورد تاثیر قرار دهند؛ به عبارتی، مغز تنها تصمیمگیرنده نیست. مطالعهٔ مذکور در مجله معتبر منتشر شده و میتواند گامی مهم در درک اپتیمیزی تغذیه باشد.