سرطان مثانه یکی از شایع‌ترین تومور‌ها در جهان است و چهارمین عامل ابتلا در مردان محسوب می‌شود. اگرچه نرخ مرگ‌ومیر ناشی از آن نسبتا پایین است، اما نزدیک به نیمی از تومور‌های مثانه در عرض پنج سال مجددا ظاهر می‌شوند و این موضوع نیازمند نظارت مداوم و مراجعات مکرر بیمار به بیمارستان است که هزینه‌های درمانی را به شدت بالا می‌برد.
درمان‌های فعلی که شامل تزریق مستقیم دارو به داخل مثانه می‌شوند، اگرچه نرخ بقای خوبی دارند، اما اثربخشی درمانی محدود است. یکی از رویکرد‌های امیدوارکننده، بهره‌گیری از نانوذرات برای انتقال مستقیم عوامل درمانی به تومور است. به‌ویژه نانوربات‌های خودران که قادرند به صورت فعال به سمت بافت‌های سرطانی حرکت کنند.
مقاله‌ای اخیر در نشریه نیچر نانو تکنولوژی منتشر شده که در آن محققان با استفاده از یک دوز از نانوربات، حجم تومور سرطان مثانه را در موش‌ها تا ۹۰ درصد کاهش داده‌اند. این نانوماشین‌ها از یک کره متخلخل سیلیسی ساخته شده‌اند که سطح آن‌ها با آنزیم اوره‌آز و یک ایزوتوپ رادیواکتیو کارکردی شده است.
آنزیم اوره‌آز با اوره موجود در ادرار واکنش می‌دهد و نیروی محرک لازم برای حرکت خودکار نانوربات را تامین می‌کند. ایزوتوپ رادیواکتیو نیز عامل درمانی موضعی تومور است. این تحقیق تحت رهبری موسسه مهندسی زیستی کاتالونیا (IBEC) و با همکاری موسسه تحقیقات زیست‌پزشکی برسلونا (IRB ) و دانشگاه خودمختار برسلونا (UAB) انجام شده است.
ساموئل سانچز، از محققان اصلی پروژه، بیان کرد که با یک دوز واحد، کاهش ۹۰ درصدی حجم تومور مشاهده شد. این رویکرد می‌تواند کارایی درمانی را افزایش دهد، مدت بستری و هزینه‌ها را کاهش دهد و راحت‌تری برای بیماران ایجاد کند. مرحله بعدی پژوهش، بررسی بازگشت تومور پس از درمان است.
