ذرات معلق ناشی از اگزوز وسایل نقلیه موتوری، سوختن روغن یا زغال سنگ، دود چوب و سوختن پوشش گیاهی، و همچنین انتشار گازهای گلخانهای صنعتی آزاد میشوند. این ذرات به اندازهای کوچک هستند که میتوانند در عمق ریهها استنشاق شوند.
الکسندرا وایت، سرپرست گروه اپیدمیولوژی محیطزیست و سرطان در مؤسسه ملی علوم بهداشت محیطی ایالات متحده، بیان کرد ما شاهد افزایش ۸ درصدی در وقوع سرطان سینه برای زنان ساکن در مناطقی با میزان بالاتر از PM ۲.۵ بودیم. اگرچه این افزایش نسبتا کم است، اما یافتهها نشان میدهد آلودگی هوا با سرطان سینه مرتبط است.
برای انجام این مطالعه، محققان از دادههای طرح رژیم غذایی و سلامت استفاده کردند که در آن بیش از ۵۰۰ هزار مرد و زن بین سالهای ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۶ ثبتنام نموده بودند.
زنان شرکتکننده در این گروه به طور متوسط حدود ۶۲ سال سن داشتند.
تیم علمی این زنان را تقریبا بیست سال پیگیری کرد و در طول این دوره بیش از ۱۵۸۰۰ مورد سرطان سینه تشخیص داده شد.
دانشمندان میانگین سالانه غلظت PM ۲.۵ را برای محل سکونت هر شرکتکننده برآورد نمودند.
علاوه بر این، رابطه بین آلودگی هوا و سرطان سینه بر اساس نوع تومور بررسی شد. تومورهای گیرنده استروژن مثبت (ER+) و منفی به طور جداگانه ارزیابی گردیدند و نتایج نشان داد که PM ۲.۵ با افزایش بروز سرطان پستان ER+ مرتبط است، در حالی که با تومورهای رابطه معناداری مشاهده نشد.
این نتیجه اشاره میکند که اختلال در غدد درونریز میتواند در این فرآیند دخیل باشد. تومورهای ER+ شایعترین نوع تومورهای سینه در میان زنان تشخیصدادهشده هستند.
نتیجهگیری کلی این تحقیق تأکید میکند که کاهش آلودگی هوا، به ویژه ذرات معلق ریز، میتواند نقش مهمی در پیشگیری از سرطان سینه ایفا کند.





