پدر و مادر شدن یکی از بهترین حسهای دنیاست که هر فردی آرزو دارد به آن برسد، اما فرزنددار شدن در کنار تمام خوبیهای توصیفنشدنیاش، چالشهایی نیز دارد که نیازمند آموزشهای درست و اصولی از سوی والدین است. زهرا توکلی، روانشناس و رواندرمانگر، چند رهنمود کلی برای پرورش موثر و صحیح فرزندان را تشریح میکند.
انتظارات بیش از حد از فرزندان داشته باشید
توکلی تأکید میکند که والدین نباید انتظارات برآوردهنشده خود را بر دوش فرزندان بگذارند. جملاتی مانند من دکتر نشدم، اما بچهام باید پزشکی بخواند باعث میشود فرزند تحت فشار آرزوهای والدین قرار گیرد و از خواستههای درونی خود جدا شود. این اجبار نه تنها به نتیجه مطلوب نمیرسد، بلکه باعث میشود فرزند والدین را مقصر ناکامیهای زندگی خود بداند.
به فرزندان اعتماد به نفس بدهید
فرزندان بخش بزرگی از اعتماد به نفس خود را از والدین کسب میکنند. والدینی که از مشورت فرزندان در امور خانواده غافل باشند، حس بیارزشی را به آنها منتقل میکنند. توکلی توصیه میکند که والدین خود را دانای کل ندانند و با پیشرفت تکنولوژی، ممکن است فرزندان در برخی حوزهها اطلاعات بیشتری داشته باشند. تحقیر دانش و توانایی فرزندان، اعتماد به نفس آنها را از بین میبرد.
فرزندان را به خاطر اشتباهات سرزنش نکنید
شماتت و سرزنش بزرگترین مانع برقراری صمیمیت بین والدین و فرزندان است. فرزندان نیز همانند بزرگسالان حق امتحان و خطا را دارند. سرزنش مداوم باعث میشود فرزند از خود بیزار و از والدین رنجیده شود و تمام راههای ارتباطی بسته گردد.
شنونده خوبی برای درد و دلهای فرزندان باشید
بسیاری از فرزندان به راحتی با والدین خود در میان نمیگذارند، چون از قضاوت آنها میترسند. توکلی به والدین توصیه میکند که بر احساسات و نگرانیهای فرزندان برچسب نزدهند. تمسخر، زیر سوال بردن و بیارزش دانستن احساسات فرزندان، جنگی با صمیمیت است. اگر تایید کردن ممکن نیست، حداقل شنونده خوبی باشید و محیطی امن و دور از قضاوت فراهم کنید.
به حریم شخصی فرزندان احترام بگذارید
در سوالپرسیدن از زندگی فرزندان زیادهروی نکنید، چرا که هیچکس از استنطاق لذت نمیبرد. بیاعتنایی هم صحیح نیست، اما احترام به حریم شخصی ضروری است. تنها در مواردی که خطر جدی تهدید فرزند را هدف قرار داده باشد، حق سوالپرسیدن در مورد آن اتفاق وجود دارد.
اعتدال رفتاری را فراموش نکنید
مهربانی بیش از حد و عدم اعتدال در رفتار، نگرشی در فرزندان ایجاد میکند که انجام تمام کارها مسئولیت والدین است. این باعث میشود فرزند از کوچکترین وظایف خود شانه خالی کند و مسئولیت اشتباهات خود را نپذیرد. والدین باید به نحوی حرکت کنند که حس مسئولیتپذیری در فرزندان تقویت شود.





