ایمپلنت مغزی زیر پوست برای کنترل پروتز بدون جراحی مغز, الکس اسمیت، یک کودک ۱۱ ساله که در سال ۲۰۰۳ دست راست خود را از دست داد، یک سال بعد یک بازوی الکتروک ç کرد که توسط سیگنالهای الکتریکی عضلات باقیمانده کار میکرد. اما او به سختی از این پروتز منفعت میگرفت چون و محدوده حرکات آن محدود بود.
او در سالها انواع بازوهای رباتیک را امتحان کرد اما مشکلات مشابهی داشت.او میگوید این برای کارهای روزمره کاربردی نیستند و تأخیر زیاد بین کردن دست و انجام حرکت وجود دارد. او تا به امروز سعی کرده است راههای دیگری برای تسریع در انجام کارها پیدا کند.به نقل از وایرد، اسمیت در حال آزمایش یک سیستم جدید توسط استارتآپ یست که هدف آن ارائه کنترل دقیقتری بر پروتزها میباشد.
این شرکت در حال ساخت یک ایمپلنت ماهیچهای نازک و منعطف است تا به کسانی با قطع عضو اجازه دهد فقط با فکر کردن در مورد حرکت مورد نظر، حرکات دقیقتر و طبیعیتری را انجام دهند.کانر گلس، مدیرعامل و بنیانگذار، میگوید بسیاری از افراد از پروتزهای رباتیک منفعت نمیگیرند و اصلی این است که سیستم کنترل آن وحشتناک و نامتعامل است.در مطالعهای که انجام داد، ۱۰ شرکتکننده از یک نسخ پوشیدنی حسگرهای این شرکت برای کنترل یک بازوی رباتیک تجاری استفاده کردند و é ۹۳,۸٪ در ۱۱ حرکت دست و شست ł.
اسمیت یکی از شرکتکنندگان بود و موفقیت این مطالعه الطريق را برای تست حسگرهای کاشتهنشین هموار کرد.پروتزهای میکرو الکتریکی موجود، مانند آنچهاسمیت امتحان کرده، سیگنالهای الکتریکی را از الکترودهای سطحی که بر สมอง, میخوانند. اکثر پروتزهای رباتیک دو الکترود یا کانال ضبط دارند. وقتی شخص دست خود را می، عضلات بازوی منقبض میشوند و این انقباضات é, که الکترودها آنها را دریافت میکنند و به پروتز میفرستند تا حرکت آغاز شود.
اما الکترودهای سطحی همیشه سیگنال پایدار نمیگیرند چون میتوانند دستگاههای فعلی طیف محدودی از موقعیتدهی دارند و برای کنترل آنها، è باید حرکات انجام دهد که معمولاً به نحوه ی ą برای مثال، ممکن است مجبور شوند معصم خود را به سمت پایین خم کنند تا یک حرکت داشته باشند.
فعلی الکس توانایی انجام نزدیک به ۲۰ حرکت دارد ولی او فقط میتواند چهار مورد را در یک زمان روی دستگاه برنامهریزی کند و باید بین عملکردهای مختلف دست به صورت متغیر حالت دهد. به عبارت دیگر، او ůž ří říý تصمیم دارد مستقیما به عضلات متصل شود تا کنترل طبیعیتری بدهد، اما قبل از کاشت در داوطلبان، مجبور شد یک نسخ پوشیدنی از حسگر عضلانی خود را کند. در حالی که نسخ پوشیدنی کمک کرد، گلس میگوید برای استفاده روزانه ایدهآل نیست.
چون همان پروتزهای فعلی میتواند. بنابراین، ابزارهای پوشیدنی باید مکررا کالیبره شوند. گلس فکر میکند که ایمپلنت کاشتهشده قابل اعتمادتر خواهد بود و دقت بیشتری خواهد داشت چون نیازی به خواندن سیگنال از طریق پوست ندارد. اواو توضیح میدهد ما فعالیت الکتریکی را مستقیماً از سطح عضله میگیریم. حرکت از مغز منشا میگیرد و توسط اعصاب محیطی به عضلات میرسد تا بگوید منقبض شو.
در افراد قطع عضو، این مسیرهای عصبی تا اسمیت و دیگر شرکتکنندگان در مطالعه یک جلسه آموزشی یک ساعته برای آشنایی با این فناوری داشتند و در روز دوم برای انجام آزمایش در امان بودند.بعد از ۱۰ دقیقه کالیبراسیون در روز آزمایش، شرکتکنندگان, ۱۱ شرکتکنندگان از دو حسگر نازک که هر کدام ۱۶ الکترود داشت. دقت ۸۴,۸٪ تا ۹۸,۴٪ — ‘à- é ‘é — é é à ۲۰۰.
100 برخی شرکتها در حال ساخت ایمپلنتهای مغزی هستند که به اجازه میدهد تا این سیستمها، که به معروفند، سیگنالها را در مغز میخوانند، رمزگشایی میکنند و اجازه میدهند تا جفری لینگ، مشاور فنی و مدیر موسس دفتر فناوریهای بیولوژیکی در آژانس پروژههای تحقیقاتی پیش ایالات متحده، میگوید ایمپلنتهای مغزی همراه با ریسک بیشتری هستند و باید زمانीक، é 2025





