سرمقاله

خانه‌های خالی نسبتی مستقیم با سوداگری در بازار مسکن دارد و می‌توان او گفت که این خانه‌ها دماسنج حالت داغ بازار می باشند. چرا که با دقت به این که مستاجری در آنها ساکن نبوده، خرید و فروش آنها راحت‌تر می‌بشود. از نظر دیگر هر چه مقدار نرخ بالاتر برود، ناظر افزایش سوداگری در این قسمت خواهیم می بود. خانه‌های خالی محرک مهم معامله های مختصر‌زمان می باشند که به جهش تورمی مسکن و سوداگری در این قسمت دامن می‌زنند.
باید مالیات خانه‌های خالی حداقل ۳۰درصد قیمت کل ملک باشد تا صرفه نگهداری نداشته باشد. این چنین رقم‌هایی می‌تواند بازدارنده باشد، اما اکنون نرخ‌های زیاد پایینی برای مالیات خانه‌های خالی تدوین شده و دولت به علت نداشتن زیرساخت اطلاعاتی مناسب حتی نمی‌تواند با همین نرخ‌ها، خانه‌های خالی را شناسایی کند.
او گفت و گو مالیات بر خانه های خالی در سرزمین ما سبقه ای بیشتر از چند دهه دارد. این که چرا تا کنون این قانون اجرایی نشده است، فقط یک جواب دارد و آن این که این عمل نیاز به زیرساخت های اطلاعاتی دارد. ما باید بدانیم که هر خانه چه وضعیتی به لحاظ سکونت دارد. تا هنگامی این نوشته اشکار نشود نمی توانیم انتظار داشته باشیم، قانون اعمال مالیات بر خانه های خالی اجرایی بشود.
سازمان امور مالیاتی سرزمین که مسئول اخذ مالیات از خانه های خالی است، باید اطلاعات دقیق مربوط به این خانه ها را در اختیار داشته باشد. وزارت راه و شهرسازی بر پایه سامانه املاک و اسکان می تواند این اطلاعات را اخذ کند و آن ها را به سازمان امور مالیاتی بدهد. در سامانه مذکور حالت اسکان هر فرد بر پایه کد ملی اش اشکار است. کد پستی هر ملک نیز حالت سکونت آن را معلوم می کند. به این علت، از طریق این سامانه می توان به اطلاعات دقیقی دست یافت.
باید بازدید های مربوط به اخذ مالیات از خانه های خالی به طور شهر به شهر صورت بگیرد. با اطلاعات دقیقی که در رابطه هر شهر داریم باید در رابطه آن شهر تصمیم گیری کنیم. از طرف دیگر، این مالیات ستانی باید تا جایی ادامه اشکار کند که به حد مجاز خانه های خالی در سرزمین برسیم.