دکتر پل سی ویلیامز، جراح ارتوپدی در دالاس، در سال ۱۹۳۷ سیستمی از تمرینات فیزیکی را ابداع کرد که با هدف افزایش فلکشن کمر، جلوگیری از اکستنشن بیش از حد و تقویت عضلات شکم و گلوتئال طراحی شده است. این روش که به نام ورزش ویلیامز شناخته میشود، بر قرارداردن مهرههای کمری در وضعیت خمیده تمرکز دارد تا فشارهای ناشی از گودی یا لوردوز کمری کاهش یابد.
پایه و اساس این تمرینات بر نظریه ویلیامز استوار است که معتقد بود علت اصلی درد، فشار بر دیسک بینمهرهای ناشی از وضعیت نامناسب بدن است. به گفته ویلیامز، گودی ستون فقرات کمر فشار زیادی بر عناصر خلفی دیسک وارد میکند و موجب اختلال عملکردی زودرس میشود. عدم خمیدگی کمر در فعالیتهای روزمره و تجمع نیروهای کششی نیز به دیسک آسیب میرساند.
فواید ورزش ویلیامز شامل باز کردن مجراهای داخلمهرهای، کشش اکستنسورهای پشت و فلکسورهای لگن، تقویت عضلات شکمی و گلوتئال، و به حرکت در آوردن مفاصل لومبوساکرال میشود. این تمرینات برای بهبود کمردرد، سیاتیک و در دوره بهبودی فتق دیسک یا تورم دیسک مفید واقع شدهاند، با این حال باید با احتیاط و پس از مشورت با پزشک یا فیزیوتراپیست انجام گیرند.

هفت تمرین اصلی ویلیامز عبارتند از تیلت لگن، درازنشست جزئی، کشش زانو به سینه (به دو صورت تکپا و جفتپا)، کشش همسترینگ، لانگ ایستاده، فلکشن تنه در حالت نشسته و ایستاده، و اسکوات کامل. هر کدام از این حرکات با هدف کاهش انحنای لوردوز کمر و تقویت عضلات مرکزی طراحی شدهاند.

تیلت لگن با دراز کشیدن بهپشت، خم زانوها و صاف کردن گودی کمر به زمین انجام میشود. درازنشست جزئی با بلند کردن قسمت بالایی تنه در حالی که دستها پشت سر قرار دارند، فشار را بر عضله راست شکم متمرکز میکند. کشش زانو به سینه انعطافپذیری لگن را افزایش داده و فشردگی کمر را کاهش میدهد.

کشش همسترینگ از اهمیت ویژهای برخوردار است، زیرا ویلیامز معتقد بود انعطافپذیری این عضلات برای فلکشن کامل ستون فقرات کمر ضروری است. لانگ ایستاده کشش خوبی برای عضله ایلیوپسواس ایجاد میکند که سفتی آن میتواند باعث کمردرد شود. فلکشن تنه در حالت نشسته و ایستاده با حداکثر خمیدگی تنه همراه است و بافت نرم لومبوساکرال را به میکشد.

اسکوات کامل با باز کردن پاها به عرض شانه و خم کردن لگن و زانوها تا حداکثر دامنه حرکتی، همراه با پرتاب باسن ۱۵ تا ۲۰ بار در پایینترین نقطه، تمرین را تکمیل میکند. این حرکات باید محتاطانه و در محدوده رنج انجام شوند.

توصیههای مهم برای انجام ورزش ویلیامز شامل استفاده از سطح محکم با روکش نرم برای تمرینات خوابیده، انجام چند بار در روز در فاز حاد و یک بار در روز در فاز بهبودی، توجه مداوم به علائم درد، و توقف فوری در صورت افزایش درد میباشد. فیزیوتراپیستها همچنین توصیه میکنند پس از تمرینات فلکشن، چند بار به عقب خم شوید تا نیروی خمشی وارد شده به ستون فقرات خنثی شود.

ورزش ویلیامز سالها روش اصلی در برنامههای پیشگیری و درمان کمردرد بوده است. اگرچه موفقیت این تمرینات محدود گزارش شده، اما نشان داد که برای پیشگیری از کمردرد و بهبود قدرت عضلات مرکزی، عضلات شکمی قوی ضروری هستند. در صورت بروز کمردرد، این تمرینات میتوانند بخشی از برنامه ورزشی برای بازگشتن به فعالیت طبیعی باشند، مشروط بر انجام صحیح و تحت نظر متخصص.






