به گزارش پایگاه خبری، یک مطالعه گسترده در تایوان نشان میدهد که افرادی که بخش اعظم روز کاری خود را در حالت نشسته سپری میکنند، در معرض خطر مرگ و میر ناشی از بیماریهای قلبی-عروقی و سایر علل به میزان قابل توجهی قرار دارند.
دکتر چی-پانگ ون، محقق ارشد موسسه تحقیقات سلامت ملی ژونان، با همکاری تیمی از متخصصان، دادههای سلامت و سبک زندگی نزدیک به ۴۸۲ هزار نفر تایوانی با میانگین سن ۳۹ سال را طی یک دهه و نیم رصد کردهاند. نتایج این پژوهش در نشریه معتبر جما نتورک اپن (JAMA ) منتشر شده است.
بررسیها که در مقایسه با کسانی که شغلهای فعالتری دارند، کارکنان میزکار شانس بیشتری برای فوت در طول دوره پیگیری داشتهاند. این خطر با افزایش سن تشدید میشود و در زنان با ۲۱ درصد افزایش نسبت به مردان که ۱۳ درصد گزارش شده، تر نمایان میشود.
وقتی محققان به طور خاص مرگ ناشی از بیماریهای قلبی را تحلیل کردند، متوجه شدند افراد بیشترین زمان نشستهگویی شغلی، ۳۴ درصد بیشتر در معرض خطر قرار دارند. نکته قابل توجه این است که این ریسک برای دو جنس به طور تقریبی یکسان بوده است.
مکانیزمهای زیانآور نشستن طولانی
گروه پژوهشی توضیح میدهد که بیحرکتی طولانیمدت باعث ضعف عضلات پاها و کمر، کاهش گردش خون در تحتانی و ایجاد التهاب سطحی میشود. این فرآیند در درازمدت منجر به مقاومة انسولین، دیابت نوع ۲، چاقی، سندرم متابولیک و کاهش کارکرد کلیه میگردد.
تحلیلهای جدید نشان میدهد که حتی افرادی که در خارج از ساعات کاری ورزش میکنند، اگر طول روز را پشت میز بگذرند، از خطرات مترتب بر بیحرکتی شغلی مصون نیستند. این یافتن چالش پیشین را که فعالیت فیزیکی در اوقات فراغت میتواند اثرات مخرب نشستن طولانی را کاملا خنثی کند، رد میکند.
راهکارهای عملی در محیط کار
محققان تأکید دارند که تغییرات کوچک در طراحی محل کار میتواند تأثیرات عمیقی داشته باشد. استفاده از میزهای ایستاده، ایجاد فضاهای مخصوص حرکت در دفتر، تشویق به استراحتهای منظم برای راه رفتن و ارائه تسهیلات ورزشی از جمله تدابیر پیشنهادی هستند.
به طور شگفتانگیز، دادهها نشان میدهد کارمندانی که روز کاریشان ترکیبی از نشستن، ایستادن و حرکت کوتاه است، افزایش خطر مرگ و مریر ناشی از تمام علل را تجربه نمیکنند. این یافتن اهمیت طراحی محیطهای کاری پویا را دوچندان میکند.
علاوه بر این، پژوهشگران بر اساس شواهد تجربی میگویند که افزودن تنها ۱۵ تا ۳۰ دقیقه فعالیت متوسط تا شدید در روز، برای کسانی که مجبورند ساعات طولانی بنشینند، میتواند ریسک مرگ زودرس را به شدت کاهش دهد. این مقدار فعالیت معادل یک پیادهروی سریع در ساعت ناهار یا قبل از ورود به خانه است.
پیامدهای سياستگزاری و فرهنگ سازمانی
از منظر مدیریت سلامت کار، نتایج این مطالعه الزام به بازنگری در گونومی دفاتر و برنامههایرفاه کارکنان را میطلبد. شرکتهایی که در میزهای قابل تنظیم ارتفاع، سالنهای حرکتی و کلاسهای کوتاه ورزشی در طول روز کاری سرمایهگذاری میکنند، نه تنها با کاهش مرخصیهای بیماری و افزایش بهرهوری مواجه میشوند، بلکه در جذب و نگهداشت استعدادها نیز برتری رقابتی کسب میکنند.
نتیجهگیری نهایی پژوهشگران تایوانی این است که تغییرات سیستمی در محیط کار — شامل استراحتهای مکرر الزامی، میزهای ایستاده، مناطق تعیینشده برای فعالیت بدنی و مزایای عضویت در باشگاههای ورزشی — میتواند به نیروی کار نشسته پشت صندلی کمک کند تا سالم بمانند. جامعه پزشکی اکنون با اطمینان بیشتری میتواند بگوید نشستن طولانی در کار یک خطر شغلی واقعی است که نیازمند اقدام جمعی است، نه انتخاب فردی.
منهجشناسی و اعتبار علمی مطالعه
محققان برای حذف متغیرهای گیجکننده، دادهها را بر اساس سن، جنسیت، تاریخچه بیماریهای قلبی، قند خون، فشار خون، سطح چربی خون، عادات سیگاری، مصرف الکل و سطح فعالیت فیزیکی در اوقات فراغت تعدیل کردند. از مدلهای رگرسیون کاکس تناسبی برای محاسبه نسبت خطرها استفاده شده و فاصله اطمینان ۹۵ درصد گزارش گردیده است. این دقت آماری باعث میشود نتایج قابل تعمیم به جمعیتهای دیگر، به ویژه در کشورهای در حال توسعه با افزایش سریع مشاغل اداری، باشد.
نکته متمایز این پژوهش نسبت به کارهای پیشین، جدا کردن اثر نشستن شغلی از کل بیحرکتی روزانه است. در بیشتر مطالعههای قبلی، زمان کل نشستن (شغل، رفتوآمد، تفریح) به عنوان یک متغیر واحد وارد مدل میشد که تداخل با تأثیرات حفاظتی ورزش در اوقات فراغت ایجاد میکرد. تیم تایوانی با پرسشنامههای مخصوص و دادههای پایشکنندههای پوشیدنی در زیرمجموعهای از شرکتکنندگان، این تداخل را بصورت تجربی از بین بردهاند.
مقایسه با توصیههای بینالمللی
سازمان بهداشت جهانی (WHO) در دستورالعملهای ۲۰۲۰ فعالیت فیزیکی، توصیه میکند بزرگسالان هر هفته حداقل ۱۵۰ تا ۳۰۰ دقیقه فعالیت متوسط یا ۷۵ تا ۱۵۰ دقیقه فعالیت شدید انجام دهند و در عین حال رفتارهای بیحرکت را به حداقل برسانند. نتایج مطالعه فعلی نشان میدهد که حتی در صورت برآوردن این سهمیه، نشستن پیوسته ۸ تا ۱۰ ساعته در محل کار همچنان ریسک باقیمانده قابلتوجهی دارد. این یافتن تقاضای بازنگری در دستورالعملها را مبنای تقلیل زمان نشستن طولانی تقویت میکند.
از منظر اقتصاد سلامت، تخمینها حاکی از آن است که هر درصد کاهش در شیوع بیحرکتی شغلی میتواند سالانه میلیاردها دلار هزینههای مستقیم درمانی و غیرمستقیم ناشی از بیماریهای مزمن را صرفهجویی کند. شرکتهای بزرگ فناوری در سیلیکون ولی و مراکز مالی در لندن و توکیو که از سالهای پیش از میزهای ایستاده و جلسات ایستاده استفاده میکنند، گزارشهای داخلی خود را با کاهش ۱۵ تا ۲۰ درصدی مرخصیهای بیماری و افزایش ۱۰ درصدی تمرکز کارمندان منتشر کردهاند.
آینده پژوهش و پیامدهای اجتماعی
دکتر ون و همکاران در مقاله خاتمهنامه خود تأکید کردهاند که فاز بعدی بررسیها بر روی اثرات مداخلههای چندوجهی — ترکیب تغییرات محیطی، یادآوریهای هوشمند از طریق اپلیکیشنهای موبایل و حمایتهای مدیریت — متمرکز خواهد بود. آنها همچنین پیشنهاد میدهند که مطالعههای یتهای با نمونهگیری ممثل در خاورمیانه، آفریقا و آمریکای لاتین برای درک تفاوتهای نژادی، فرهنگی و اقلیمی ضروری است. جامعه پزشکی و سیاستگذاران اکنون با شواهد قویتری روبرو هستند که نشستن طولانی در کار را نه یک انتخاب سبک زندگی، بلکه یک خطر شغلی قابل پیشگیری تعریف میکند و الزام به اقدامات قانونی، مهندسی و فرهنگی را میطلبد.





