اولین ویژگی، مشکل در تشکیل روابط صمیمانه است که روان‌شناسان به آن سبک دلبستگی اجتنابی می‌گویند و ناشی از ترس از طرد می‌باشد.

دوم، بیش از حد جداگانگی و استقلال که مکانیزم مقابله با صدمه‌های کودکی است و باعث می‌شود فرد تنها به خود متکی باشد.

سوم، جستجوی مداوم قبول دیگران برای پر کردن خلأ ناشی از فقدان صمیمیت در سال‌های اولیه زندگی.

چهارم، ناراحتی از لمس و تماس فیزیکی که بازتاب نیاز‌های برآورده‌نشده کودکی برای محبت است.

پنجم، احساس بی‌ارزشی و عدم استحقاق عشق که به روابط خانوادگی و رمانتیک گسترش می‌یابد.

ششم، حرکات مهر‌آمیز افراطی برای جبران خلأ محبت کودکی با نادیده گرفتن مرز‌های شخصی.

هفتم، مشکل در ابراز احساسات به دلیل بزرگ شدن در محیطی عاری از محبت، نه ناخداحس بودن.