یک مطالعه جدید شورای تحقیقات ملی اسپانیا (CSIC) نشان داده که متابولیت ناشی از تجزیه داروی سرطان روکاپاریب، اثرات درمانی مستقل و قابل‌توجه‌ی دارد. این متابولیت که غلظت پلاسمایی آن در انسان‌ها به حدود چهل درصد داروی مادر می‌رسد، نه تنها در ترکیب با روکاپاریب اثر هم‌افزایی قوی بر مهار سلول‌های سرطان پروستات دارد، بلکه به تنه‌ایی نیز تجمع پروتئین سمی آلفا-سینوکلئین در مغز را کاهش می‌دهد.

اثر هم‌افزایی بر سلول‌های سرطانی

پژوهشگران با بررسی بیست خط سلولی سرطانی انسانی، مشخص کردند که در نه خط سلولی، ترکیب روکاپاریب و متابولیت مهار سلول‌های سرطانی را به می‌زان قابل‌توجه‌ی بیش‌تر از هر یک به تنه‌ایی افزایش می‌دهد. بیش‌ترین اثر در خط سلولی سرطان پروستات با بیش از سی درصد افزایش در مهار مشاهده شد.

امید نو برای درمان پارکینسون

محققان نورون‌های دوپامین مشتق‌شده از سلول‌های بنیادی یک بیمار پارکینسون را با این متابولیت درمان کردند و مشاهده کردند که به طور موثری تجمع آلفا-سینوکلئین را کاهش می‌دهد؛ پروتئینی که انباشت نادرست آن عامل اصلی الت‌هاب عصبی، تخریب سلولی و مرگ نورون‌ها در بیماری پارکینسون است.

این یافته‌ها که در یک مجله علمی منتشر شده، می‌تواند طراحی آزمایش‌های بالینی جدید برای مراحل پیشرفته سرطان پروستات را تحت تأثیر قرار دهد و راهی نو برای بازکاربرد این ترکیب در درمان پارکینسون باز کند.