بیولوژی عشق اثرات شیمیایی و عصبی در آغوشگیری و وابستگی, به گزارش دانش دوست، پژوهشگران عشق را یک پدیده بیولوژیکِ پیچیده میدانند که ریشه در فعالیتهای هورمونی و عصبی دارد؛ روانپزشکان نیز آن را نوعی جور شدن ناخودآگاه توصیف میکنند که با تماس چشم، شنیدن صدا و استشمام بو آغاز میشود.\واکنشهای لحظهای مغز در برابر عشقدر کسری از ثانیه، سیگنالهای عشق به سمت مغز فرستاده شده و چهار منطقۀ کلیدی را فعال میکنند دو ناحیه در کورتکسِ پیشِ پیشانی (تکاملیافتهترین بخش مغز) و دو ناحیه در ورهای کهنهتر.
این همزمانسازیِ فعالیت مغزی، پایههای بیولوژیک حس وابستگی و عشق را میسازد.\شیمیِ نشاط و وسواسافزایش ناگهانی دوپامین، اکسیتوسین، آدرنالین و وازوپرسین، حالتی مشابهِ لذتِ ناشی از مصرف کوکائین را القا میکند؛ این طوفان شیمیایی باعث میشود فرد حس نشاط، انرژی بالا و تمرکز شدید بر طرف مقابل را تجربه کند.\بوسه پل ارتباطی هورمونیآمیزش لبانی علاوه بر ایجاد آرامش، آزادسازی موج جدیدی از فرستادۀهای عصبی را در پی دارد که هم تقویتکننده گرهی عاطفی است و هم پیشنیاز بیولوژیک برای ارتباطات جنسی.\سه سیستم مغزی در کردن عشق\ میل جنسی با ترشح تستوسترون (هرمونی که در بدن هر دو جنسیت وجود دارد) فعال میشود.
عشق شیدا و وسواسگونه ناشی از بالا رفتن سطح دوپامین، باعث تمرکز منحصر به فرد بر یک شریک میشود. دلبستگی پایدار وابسته به افزایش اکسیتوسین، پایهی ماندگاری رابطه، لذت جنسی و رفتارهای مراقبتگرانه (مادرانه) است.\برآوردها نشان میدهد بیش از ۹۰ درصد انسانها در طول زندگی بوسه میدهند؛ این رفتار در پستانداران دیگری نظیر شیمپانزهها، روباهها و گونههای زهگر نیز مشاهده شده که نشاندهنده ریشههای تکاملی عمیق این کنش است.
