موشهای آزمایشگاهی با رفتار غریزی همجنسان بیهوش خود را نجات میدهند, تحقیقات جدید محققان نشان میدهد که موشهای آزمایشگاهی هنگام روبرو شدن با همجنس بیهوش، سری از حرکات هدفمند را به اجرا میگذارند که شباهت چشمگیری به پشتیبانیهای اولیه انسانی دارند. این رفتار نه تنها غریزی است، بلکه فرآیند بهبودی را به طور قابلتوجهی تسریع میکند.
مشاهدات محققان حرکات هدفمند به سوی احیا لی ژانگ و تیم تحقیقاتی او در دانشگاه جنوبی چین، با نصب دوربین بر روی قفسهای حاوی جفت موش، متوجه شدند که موش بیهوشنیاز بلافاصله پس از بیهوشی شریک، زمان زیادی را صرف بررسی و تعامل با او میکند.
در مراحل اولیه، موش کمککننده تنها بوکشی و بازرسی ظاهری انجام میدهد، اما به سرعت به اقدامات پیشرفتهتری نظیر گاز گرفتن دهان شریک، بیرون آوردن زبان و حتی تلاش برای باز کردن فکهای بیهوش میپردازد.
هوئی ژونگ ویت تائو، عصبشناس دانشگاه کالیفرنیای جنوبی و از نویسندگان این مطالعه، تأکید میکند این موشها هرگز پیش از این با یک همجنس بیهوش روبرو نشده بودند، بنابراین این واکنشها بی به طور غریزی و بدون یادگیری پیشین انجام میشوند. تأثیر مستقیم بر سرعت بهبودی دادههای گردآوری شده در این تحقیق که در مجله معتبر ساینس منتشر شده، نشان میدهد موشهایی که از طرف جفت خود این پشتیبانیها را دریافت کردهاند، به طور معناداری سریعتر از بیهوشی به حالت آگاهی برمیگردند.
محققان مشخص کردند که لیس زدن صورت و دهان بیهوش، نقش کلیدی در بهبود عملکرد تنفسی و تسریع ریکاوری ایفا میکند. شگفتانگیزترین بخش آزمایش، زمانی بود که محققان یک جسم کوچک را در دهان موش بیهوش قرار دادند؛ موش کمککننده با کشیدن زبان خود، مانع را از مجرای تنفس شریک خارج کرد. ویت تائو این رویداد را شگفتانگیزترین مشاهده مطالعه توصیف کرد.
مکانیسم عصبی نقش اکسیتوسین بررسیهای عصبی تیم ژانگ نشان داد که نورونهای اکسیتوسین در مغز موشها، زیربنای این رفتارهای کمکی را شکل میدهند. این نورونها که در طیف وسیعی از گونهها از جمله انسانها، فیلها و دلفینها مسئول رفتارهای اجتماعی و حمایتی هستند، در موشها نیز فعال شده و حرکات شبیه به احیا را ترغیب میکنند.
جیمز بورکت، عصبشناس دانشگاه تولدو که در این تحقیق مشارکت نداشته، میگوید از منظر من، این حرکات بسیار شبیه رفتاری است که من آن را انگیزه نوعدوستی مینامم. با این حال، او میافزاید ما تنها با اتکا به مشاهدات نمیتوانیم قطعاً بگوییم موشها تصمیم به کمک کردن گرفتهاند؛ تنها میدانیم که آنها در مواجهه با یک حیوان نیازمند، پاسخی نشان میدهند که به نفع آن فرد تمام میشود. انتخابگرایی در هدف رفتار مهم است که بدانیم این رفتار حمایتی منحصر به موشهای بیهوش نیست؛ محققان گزارش دادند که موشها در مواجهه با همجنسان مرده نیز گاه واکنش مشابهی نشان میدهند، اما در برابر موشهای فعال، بیدار یا حتی خوابیده، چنین رفتارهایی به ندرت مشاهده میشود.
این انتخابگرایی نشان میدهد که محرک این حرکات، وضعیت بیحسی و ناتوانی شریک است.
