بیخوابی در اشکال گوناگونی از جمله بیخوابی حاد، مزمن، ناتوانی در به خواب رفتن و ناتوانی در تداوم خواب ظاهر میشود.
بیخوابی حاد معمولا کوتاهمدت است و ناشی از رویدادهای استرسزا مانند امتحان یا مشکلات شخصی میباشد که با رفع عامل محرک بهبود مییابد.
بیخوابی مزمن حداقل سه شب در هفته و به مدت سه ماه یا بیشتر ادامه دارد و میتواند ریشه در شرایط پزشکی، مصرف دارو یا سبک زندگی داشته باشد.
علل اصلی بیخوابی شامل استرس و اضطراب، بیماریهای مزمن، عوارض داروهای خاص و عادات ناسالم سبک زندگی است.

برای درمان، مراقبت از بهداشت خواب، درمان شناختی رفتاری (CBT)، دارودرمانی تحت نظر پزشک و تکنیکهای آرامسازی توصیه میشود.

بهبود محیط خواب، برنامهریزی منظم و اجتناب از محرکها قبل از خواب از راهکارهای مؤثربخشی برای مدیریت بیخوابی محسوب میشوند.

مشاوره با پزشک متخصص برای تشخیص دقیق نوع بیخوابی و انتخاب روش درمان مناسب ضروری است.






