مسئولان اقتصادی هرگاه سخنی میگویند، حتی با قصد ایجاد امید، اغلب نتیجه معکوس میدهد و به جای امید، حس منفی در افکار عمومی تقویت میکند.
رئیس سازمان برنامه و بودجه وعده داده که اقتصاد ایران در پنج سال آینده به دو و نیم تریلیون دلار برسد، یعنی رشد سالانه نزدیک به هفت درصد. این هدف نیازمند افزایش سی و هشت درصدی تولید ناخالص در طول پنج سال است.
اما تجربههای قبلی اعتماد عمومی را به وعدههای مشابه شکسته است. رئیسجمهور سابق وعده کاهش تورم به تکرقمی داده بود، در حالی که نرخ تورم نسبت به سالهای ۱۳۹۹ و ۱۴۰۰ افزایش یافت. بر این اساس، کارشناسان و مردم چگونه میتوانند به قول جدید اعتماد کنند؟
رشد اقتصادی دو پایه اصلی دارد افزایش بهرهوری و افزایش سرمایهگذاری مولد. دستیابی به حداقل سه درصد افزایش بهرهوری سالانه با کیفیت مدیریت موجود و فقدان برنامهریزی منسجم، از غیرممکن است. رفتار با استارتاپها، بیثباتی در سیاستهای مالیاتی و فرار نیروهای متخصص، همه نشاندهنده عدم جدیت در ارتقای بهرهوری است.
از سوی دیگر، تحقق رشد هفت درصدی نیازمند اختصاص حداقل بیست درصد تولید ناخالص به سرمایهگذاری مولد است. نگاهی به بودجه سالانه فاصلهی عمیق بین این رویا و واقعیت را آشکار میکند. به جای وعدههای غیرقابلتحقق، تغییر رویکردهای سیاستگذاری میتواند سیگنال شفافتری برای آینده اقتصاد کشور باشد. امید به آینده، حتی در شرایط سخت، تحملپذیر است؛ اما امیدی که وجود ندارد، تحمل را هم غیرممکن میسازد.





