آزمایش‌های تازه کارشناسان سازمان غیر‌انتفاعی اوشن کانسرونسی و دانشگاه تورنتو نشان می‌دهد که می‌کروپلاستیک یا ریزپلاستیک‌ها، ذراتی ریز‌تر از یک می‌کروم‌تر تا نیم سانتی‌متر، در تقریبا ۹۰ درصد از نمونه‌های مواد غذایی پروتئینی مورد بررسی وجود داشته‌اند.
روزنامه واشنگتن‌پست در گزارشی اشاره کرد که محققان انواع پروتئین‌های رایج مصرفی آمریکایی‌ها را از جمله غذا‌های دریایی، گوشت گاو، مرغ، توفو و چند جایگزین گیاه‌ی گوشت بررسی کرده‌اند. نتایج این پژوهش در مجله اینوایرنمنتال پالوشن منتشر شده و برآورد می‌کند هر بزرگسال آمریکایی به طور متوسط حداقل ۱۱ هزار ذره ریزپلاستیک در سال مصرف می‌کند.
جورج لئونارد، یکی از نویسندگان تحقیق و دانشمند ارشد در اوشن کانسرونسی، بیان کرد اگر غذا می‌خورید، باید بگویم راهی نیست که از ریزپلاستیک‌ها در امان بمانید و حتی اگر واقعا بخواهید چیزی بخورید که پلاستیک نداشته باشد، این کار امکان‌پذیر نیست.
به گفته لئونارد، یافته‌های این تحقیق شواهد بیش‌تری بر وجود ریزپلاستیک‌ها در همه‌جا ارائه می‌دهد؛ از برف‌های قطب جنوب گرفته تا درون بدن انسان، غذا‌ها و آب آشامیدنی. وجود این ذرات در می‌وه‌ها، سبزیجات، نمک، شکر، برنج و شیر نیز ثبت شده است.
آثار بالقوه ریزپلاستیک‌ها بر سلامتی انسان همچنان در حال بررسی است. گزارش تازه سازمان جهانی بهداشت خطرات احتمالی آلودگی را از جمله مواجهه با نانوپلاستیک‌ها، ذرات کوچک‌تر از یک می‌کروم‌تر، تشریح کرده؛ اگرچه تأکید می‌کند که تا کنون تحقیقات کافی برای اثبات رابطه مستقیم این ذرات با اثرات نامطلوب سلامتی در انسان انجام نشده و بر نیاز فوری به بررسی‌های بیشتر اصرار دارد.
به گزارش ایندیپندنت، وجود ریزپلاستیک‌ها در دستگاه گوارش ماهی‌ها و صدف‌ها از پیش شناخته شده بود، اما تحقیقات جدید از حضور آن‌ها در تکه‌های بدنی موجودات دریایی که انسان‌ها مصرف می‌کنند، مانند فیله ماهی، خبر می‌دهد. علاوه بر این، ریزپلاستیک‌ها در پروتئین‌های خشکی نظیر گوشت گاو و مرغ نیز یافت شده‌اند.
بیانکا داتا، دانشمند علوم غذایی، بر لزوم تحقیقات گسترده‌تر در زمینه تأثیر ریزپلاستیک‌ها بر سلامتی انسان تأکید می‌کند.
کارشناسان معتقدند تا زمانی که مردم از پلاستیک‌های با ماندگاری طولانی بهره می‌برند، ریزپلاستیک‌ها در همه جا یافت خواهد شد. پل آناستاس، مدیر مرکز شیمی سبز و مهندسی سبز دانشگاه ییل، می‌گوید ما این پلاستیک‌ها را طوری طراحی کرده‌ایم که قرن‌ها، حتی هزاره‌ها، پایدار بمانند و باید این نقص طراحی را در نظر گرفت. اکنون می‌دانیم چگونه پلیمر‌هایی بسازیم که بدون آسیب به محیط زیست تجزیه شوند، نه اینکه تنها به ذرات کوچک‌تر و کوچک‌تر تبدیل گردند.
