به گزارش دانش دوست، گروهی از مردان و زنانی که به نظر میرسد حداقل در زمان ابراز داستان فیلم سرکار نمیرو، جمع شدهاند تا برای جائزه ۳۰ میلیارد تومانی سهمخواهی کنند و سؤال این است که سهم ۷۰ درصد و سهم ۳۰ درصد کیست.
در پیشینسینمای ایران، فیلمسازان به ی و فقر اشاره داشتند و مزههای مردم را برای فروش گیشه به کار میگرفتند؛ قهرمانان داستانها همه عدالتطلبان بودند.
اما در دهه اخیر با سکوت، خانهنشیند و فکر واندیشهای که دست به کار نمیزند، سینما روی گیشههای خود خبوش شده و مربوط به بدبختی، حرص برای پول، شهرت و محبوبیت میچرخد؛ شخصیتهای مهم داستان هماکنون در ساندویچ لوگر میگیرند و گاز میزنند.
بهرام افشاری، بازیگری که در فیلم جوجه تیغی داستان تبدیل شدن خود به هنرپیشگی را، یکی از چهرههایی است که با خندهدانی خود جایگاهی در دل مردم
او در همان فیلم میگوید که آرزو دوران کودک او غذاهای خانگی بود و اکنون، با وجود توانمندیهایش، به سمت ارائه غذای خانگی مانده در سینمای ایران قدم برداشته است.
فیلم هفتاد سی که پیش از این به دلیل چهرهیخش در پایتخت و فسیل توجه مخاطبان را به خود جلب کرد، اما در آن افشاری زمان طلایی خود را به نسبت ۳۰-۷۰ به زیان خود باخت.
شکیبا هنوتو، بازیگر برجسته دیگر، که قبلا به دلیل نقشهای استخوانداری در فیلمهایی چون تی تی، شبی که ماه کامل شد، ملاقات خصوصی و ابلق شناخته میشد، امروز این غنی را در صبحانه- با زرافهها و در کنار فیلم هفتاد سی تجربه میکند.
سایر بازیگران در شرایطی در نزدیک کارخانه یا ساختمان متروکه زندگی میکنند؛ همه بیکار، به دنبال پول هستند و آرزو برنده شدن جائزه ۳۰ میلیارد تومانی برای همسایه خوشبخت دارند.
در بخش مطلب خوشبختی، توهم است أن الصندوق المالی الضخم لیس له مکان فی الحیاه الواقعیه وهو مجرد وهم، یک خواب آگاهانه که افشاری در فیلمهای خود به آن اشاره میکند یا در آثار بازی کرده که این آب گوارا را به تماشاگرانی که در فقر و بدبختی زندگی میکنند و به دنبال خوشبختی هستند، میخوراند.
افشاری در ابتدای فیلم با پرش دوربین از چهره به چهره، سپس همداستان گرهها باز میشوند و صحبهها تغییر مییابد؛ دزدی که به جای خطابی یک اندیشمند خوشفکر پیام میگذارد، پسری که برای ازدواج مادر میخواهد خود را بگیرد اما برای پول به عهد میرسد، پیرمرد سازگار که ‑، و شخصیت افشاری که مینیاو دارد اما کار نمیکند و با فرزندش به ‑ گپ میزند؛ وقتی که یاقه قمیصش نمیچربد، یاقت آن را میگیرد.
یک زن نانپز میرود و دیگری که در پیالی میخوازد ازدواج کند، هم‑زمان آثاری؛.
بهنظر میرسد که اگر نویسنده این داستان، حمزه صالحی،
تامین کل داستان به نمودن و افشاری بار دیگر تکراری در صحن سینما میگوید.
در بخش موسیقی و گریم سنگین از روایت داستان افشاری که با خبرنگارانی مصاحبه نمی‑کند، خود کار را انجام می‑دهد و با؛ تصور میشود اگر او در فیلم اول خود کرده بود،
یک از نقاط قوت ‑، که همست با فضای داستان همگون است و به تماشاگر اجازه میدهد تا از شود.
موسیقی‑ها، مشابه با سلیقه آدمهای داستان، این نوشته را حمایت میکنند و در نهایت با وجود، یک هدیه زرتشی به تماشاگر ارائه میدهد.
بهنظر میرسد که فردی چون افشاری که توانسته با زحمت و تلاش خود را به این جایگاهی در عرصه سینمای ایران برساند، در نخستین فیلم خود موضوعی تازهای مطرح میکرد.
هنرمندانی که هرگز نظریه دیگران را نمیخواهند و نمیخوانند، از طریق غذاهای خانگی مانده، ذائقه ما را تغییر خواهند دهند.
منبع https://www.khabarfoori.com/%D8%A8%D8%AE%D8%B4-%D9%۸۱%D8%B1%D9%۸۷%D9%۸۶%DA%AF%DB%۸۹-۶۹/۳۱۰۹۷۵۳-%D8%B3%DB%8C%D9%۸۶%D9%۸۵%D8%A7-%DA%AF%D8%B1%D9%۸۱%D8%AA%D8%A7%D8%B1-%D8%BA%D8%B0%D8%A7%DB%8C-%D8%AE%D8%A7%D9%۸۶%DA%AF%DB%8C-%D9%۸۵%D8%A7%D9%۸۶%D8%AF%D9%۸۷-%D9%۸۷%D9%۸۱%D8%AA%D8%A7%D8%AF-%D8%B3%DB%8C-%D8%B3%DB%8C-%D8%A8%D9%۸۷-%D9%۸۷%D9%۸۴%D8%AA%D8%A7%D8%AF-%D8%A8%D9%۸۷-%D8%B2%D8%A8%D8%B2%D8%A7%D9%۸۶-%D8%A7%D9%۸۱%D8%B4%D8%A7%D8%B1%DB%8C
